Bioscoop

Afgelopen vrijdag zijn we met heel veel zin naar de bioscoop gegaan, het derde deel van The Hunger Games, Mockingjay part I was de dag ervoor in première gegaan en die moesten we dus echt zo snel mogelijk zien. Deel I en II hebben we beiden meerdere malen gezien en we konden echt niet wachten om dit deel ook te zien.

Bepakt met enkel een fles Iced tea Green, zochten we een plekje in de zaal en omdat we vrij vroeg waren hadden we ook een mooie bemachtigd: in het midden en niet te dicht bij het scherm. Kon toch niet meer stuk! Als we eenmaal zitten, zetten wij altijd onze telefoon op stil en stoppen we hem terug in de tas. Elke keer verbaast het ons weer, dat wij echt (bijna) de enige in de zaal zijn, die na de telefoon op stil te hebben gezet, de telefoon ook daadwerkelijk wég stoppen. Tot het licht begint te dimmen en de voor-filmpjes starten, zit men driftig op de telefoon. Het komt blijkbaar niet in iemand op om gewoon eens met degene met wie je naar de bioscoop gaat, te praten. Geen appjes, filmpjes, games of wat dan ook, maar gewoon eens praten, face 2 face. Zou men toch eens wat vaker moeten doen LoL. Het werd toch al best druk in de zaal, mensen bleven binnen komen en sommige grotere groepen hadden al wat moeite om een plek te vinden waar ze alleen in één rij konden zitten. Nog voordat het licht begon te dimmen, kwamen er een drietal dames onze rij ingelopen, naast Carolien waren nog 5 plaatsen vrij, naast mij nog 2 en naast mijn 2 lege stoelen zat een ander koppel. Één van die 3 vrouwen keek naar de plaatsen naast mij en zei “Daar kunnen we zitten, zijn nog precies 3 plaatsen over”. Ik keek nog eens goed naast mij, maar zag toch echt maar 2 stoelen vrij, mijn tas lag op één stoel en de tas van een ander lag op de andere lege stoel. Ze zal het niet goed gezien hebben, dacht ik nog. Ze waren nog wat met elkaar aan het bespreken, maar ik lette er verder niet op en had mijn tas al op mijn eigen schoot gepakt, zodat ze in ieder geval daar gewoon konden gaan zitten. Toch leken ze zich ineens te vinden in de vrije plaatsen naast Carolien en toen weer diezelfde vrouw een opmerking maakte, kon ik het niet laten om mijn mond ook maar even open te trekken. “Ja, dat is zo irritant, als iedereen gewoon aansluit in de rij, hoef je ook niet zo te zoeken.” Ik leunde naar voren en gaf van repliek: “Hier zijn 2 vrije stoelen, geen 3.” De vrouw keek geschrokken op en zei een beetje gepikeerd: “oh, oke”. Waarnaar ik nog vrij hard tegen Carolien zei dat ze misschien gewoon wat eerder moeten komen als ze de beste plaatsen willen hebben. Vind je het gek dat je alleen aan de zijkanten nog plaats vindt, als je 1 minuut voor start van de film binnen komt. Ik ga echt niet opschuiven als ik er al een kwartier zit, daarvoor ga ik juist wat vroeger!! De zaal zat goed vol en het was ook best een rumoerige zaal, maar toen het licht uit ging en de film begon, interesseerde het mij totaal niet wat anderen deden: ik kwam voor de film en daar had ik zin in ! Het gedeelte voor de pauze was best een beetje saai eigenlijk, het moest allemaal nog op gang komen en je merkte wel in de zaal dat er hier en daar een woordje gewisseld werd, mij stoort dat totaal niet want ik zit ook wel eens met Carolien te praten onder een film (wel met een zachte stem uiteraard). Helemaal rechts in onze rij zat een groep die echt heel onrustig was, maar ook daar kon ik mij niet aan storen, je hoorde ze wel maar als je op de film let, moeten die sporadische geluiden je totaal niets doen. Echter zaten er voor ons wat dames die daar wél een probleem van maakten en ineens heel kinderachtig “Ssssssttt!!” begonnen te roepen. Hahahahahaha, het eerste wat ik dacht was: are you kidding me ?! Ga je nou serieus Sssst roepen in een bioscoop, omdat er af en toe eens een geluid vanuit de zaal komt !? Niet veel later dan die Sssst van de mevrouw voor ons, was het pauze en toen het licht weer langzaam aan ging zei ik heel hard (extra natuurlijk) “Gelukkig, mogen we tenminste weer wat zeggen” waarop Carolien zei: “Ja, hoeven ze tenminste geen Sssst meer te roepen”. De betreffende dames voor ons keken achterom en wij keken vrolijk terug met een afwachtende blik. Helaas zijn mensen niet zo van het directe contact, dat bleek deze avond wel weer. Men roept graag iets in het openbaar, maar direct iemand aanspreken op iets zit er niet vaak toch niet meer in. Het bleef in hun geval dus ook alleen bij kijken naar wie dit zei en verder niets. Oké, in dit geval sprak ik betreffende dame ook niet direct aan, maar haar Sssst was dan ook niet voor mij bedoeld, dus moest ik mij eigenlijk buiten deze discussie houden. Ik kon het echt niet laten om een opmerking te maken over zoiets kinderachtigs als die Ssssst. De vrouw eerder op de avond duidde duidelijk wel op ons, omdat zij vond dat het belachelijk was dat wij niet waren doorgeschoven en dan reageer ik ook persoonlijk op iemand.

Voordat de film weer hervat was, kwam de Sssst-mevrouw terug en begon heel stoer te vertellen aan haar vriendinnen dat zij dit geklets had gemeld bij de balie, ze zouden het even komen controleren tijdens de film. Whoehahahahaha, hoe sneu kun je daadwerkelijk zijn zeg !? Ik moest er zo om lachen, Carolien had al dat geklets niet meegekregen en toen ik haar vertelde wat ze gedaan had, draaide haar ogen weg. Sneu !! Het licht ging weer uit, de film begon weer en alsof de hele zaal het met ons eens was, kwam er ineens vanuit alle hoeken een Sssst tevoorschijn hahahahahahaha, geniaal! Betreffende zeurkous zat zich vast op te vreten van ergernis hahahahahaha. Wij konden er natuurlijk hartelijk om lachen en hebben nog genoten van de film, want het tweede deel was beduidend spannender dan het eerste deel!

Een zeer geslaagde bioscoopavond, dat absoluut. En zelfs in een bioscoop merk je dat mensen elkaar gewoon wat meer in hun eigen waarde moeten laten, niet te snel moeten oordelen en commentaar moeten geven, maar gewoon eerst eens naar zichzelf moet kijken voordat men hun mening zo resoluut in een opmerking de wereld in gooit. Respect people and you will be respected.

MB

Dankbaar zijn

Het verbaast mij hoeveel dingen wij vanzelfsprekend vinden. Zó vanzelfsprekend zelfs, dat men daadwerkelijk klaagt als het er niet is. Simpele voorbeelden: Kinderen zijn thuis op een zondagmiddag en vragen wat we gaan doen. Vandaag blijven we eens thuis en kunnen jullie je hier amuseren. Na nog geen half uur komen de eerste zuchtjes al en zijn we al 20 “mamma´s” verder. Als er dan gevraagd wordt, wat er is komt het hoge woord eruit: Ik verveel me. Hoe kun je je vervelen, met een fiets, een step, een bal, met een zolder vol met boeken, spellen, puzzels, playmobil, een slaapkamer vol met auto´s, lego en nog meer boeken en je plekje in de kast met papier, schaar, potloden, stiften, plaksel en frutsels, ? Kinderen hebben zó vreselijk veel, maar waarderen totaal niet wat ze hebben, het is nooit genoeg. Een kind in een andere situatie amuseert zich prima de hele dag met een stok en een balletje, maar in onze westerse wereld is een huis vol met speelgoed etc. lang niet genoeg om een dag mee door te komen. Krijgen ze een nieuwe auto om mee te spelen, is dat leuk voor een paar keer, maar daarna vliegt hij de bak in bij alle andere auto´s en kijkt men er niet meer naar om. Ergens frustreert mij dit enorm, want het begint al bij kinderen en gaat gewoon door bij volwassenen. We hebben zoveel, maar het lijkt nooit genoeg te zijn. Staan we eigenlijk wel eens stil bij wat we wél hebben in plaats van te dromen over de dingen die we niet hebben ? En zijn we wel dankbaar voor de dingen die we wél hebben, of blijft het willen van dingen die we nog niet hebben overheersen ? Wie heeft er tegenwoordig geen Ipad of smartphone, maar de één is nog niet goed en wel in gebruik of men wil alweer de nieuwe opvolger ervan. Niks mis met de “oude” Ipad, maar die nieuwe zal wel veel beter zijn. Het lijkt een vicieuze cirkel waar we niet uit willen komen. En er is helemaal niks mis mee als je de financiële middelen hebt, om jezelf te verwennen met gadgets, nieuwe spullen, kleding of wat je maar wilt, maar dan komt die vraag weer: ben je wel eens dankbaar voor alles wat je hebt ? Denk je wel eens: bedankt, dat ik een baan heb die mij geld in het laatje brengt. Bedankt, voor het dak boven mijn hoofd. Bedankt, dat ik wel eens rood sta en de bank mij de mogelijkheid geeft dan toch nog die laatste boodschappen te halen die ik nodig heb. Bedankt voor de mogelijkheden die ik heb gekregen om dat te gaan doen, wat ik altijd al wilde. We kunnen ook nog een stapje verder gaan. Bedankt, voor al die mensen die zich kapot werken om de kleding te maken die ik dagelijks draag. Bedankt, voor de technici die dagelijks keihard werken om ervoor te zorgen dat de nieuwste snufjes op de markt komen. Bedankt, voor de talloze boeren die dagelijks op hun akker werken, door weer en wind, om ervoor te zorgen dat de supermarkten vol liggen met groenten en fruit. Bedankt, voor de vrachtwagenchauffeurs die ervoor zorgen dat winkels en groothandels bevoorraad blijven. En wat dacht je van: bedankt, voor mijn armen, benen, tenen en vingers en andere lichaamsdelen en organen, die ervoor zorgen dat ik elke ochtend op kan staan, mijn tanden kan poetsen, mijn brood kan smeren, kan ademen, hoesten, proeven, voelen en zoveel meer. Als je stil gaat staan bij die dingen, af en toe gewoon eens even denkt aan alles wat je normaal vanzelfsprekend vindt, dan ga je dingen misschien iets meer waarderen. En als we meer waardering hebben voor dingen, hebben we meer respect en met meer respect krijg je automatisch meer dankbaarheid.

Met dankbaarheid toon je liefde. Dat is toch het mooiste wat er is ?

MB

Het begin..

Na jaren van schrijven, ga ik dan toch eindelijk maar eens een blog online gooien.

Ik kan de tijd niet herinneren dat ik níet schreef, daar ben ik al heel vroeg mee begonnen. Als kind had ik talloze pen-vrienden over de hele wereld en vanaf het moment dat het leven echt ingewikkeld is gaan worden, ben ik gaan schrijven in dagboeken, agenda´s of gewoon vellen papier die op dat moment beschikbaar waren. Ik schreef mijn gedachtes op, schreef verhalen of gedichten, gewoon waar ik op dat moment zin in had. Het mooie van schrijven is, dat je je hele fantasie erop los kan laten, als je eens geen zin hebt om serieuze zaken op te schrijven, dan laat je je fantasie los. Bij mij gaat dat zo makkelijk, als ik gewoon aan een bepaald onderwerp denk, of aan een bepaald persoon, dan maakt dat iets los in mij en dan begin ik gewoon te schrijven.. hetgeen wat dan uit mijn pen komt, is pure fantasie, Heerlijk !! De raarste dingen zijn er al uit voortgekomen, ik heb geschreven over liefdesaffaires, over verlies van mensen, zelfs over het moorden van iemand… Sja, gevoel kan diepgeworteld zijn, als je ontzettende lieve vriend of vriendin hebt, dan denk je wel eens: wat als… Of als je iemand totaal niet kunt uitstaan, dan denk je ook vast wel eens: die zou ik wel eens kunnen… !!  Het zullen altijd verhalen blijven die totaal los staan van de werkelijkheid, maar het blijft echt leuk om dat eens op papier te zetten, dus als je graag schrijft, moet je het gewoon eens proberen.

Heel wat jaartjes geleden ben ik opgehouden met die verhalen te schrijven, mensen die ineens zoiets onder ogen krijgen, zonder te weten hoe ik in elkaar steek, kunnen daar danig van schrikken en je kunt je voorstellen dat ze dan denken: Die is volledig gestoord.  Niets is minder waar, maar als er eenmaal een conclusie getrokken wordt, zonder eerst daarover te praten, dan doe je daar nog weinig aan. Enfin, het schrijven van mijn gevoel is iets wat ik wel ben blijven doen en nog altijd doe. Een beetje meer chaotisch dan vroeger, dat wel. Ik heb nu een kleine agenda waar ik elke dag in probeer te schrijven, een klein dik notebook die ik dagelijks bij me heb om zo nu en dan eens wat op te kunnen schrijven (of als het even moet, zowel notities als belangrijke zaken) en ik heb nog een wat groter notebook, daar schrijf ik in als ik echt even iets kwijt moet of als ik heel veel zin heb in te schrijven.. geluk, verdriet, de grote vragen van het leven. Geen idee waarom ik het verspreid heb over 3 boekjes eigenlijk, daar moet ik misschien toch eens wat meer orde in gaan creëren.

Leuk, een goed voornemen voor volgend jaar (daar doe ik normaal niet aan) : één nieuwe notebook kopen en alleen die gebruiken… oh ja, en mijn Blog niet verwaarlozen 🙂

Het begin is gemaakt!