Vakantie: zon, zee, strand, regen en onweer !!

Al dik 2 weken zitten we in het zonnige Ölüdeniz in Turkije, het is hier werkelijk prachtig. Een niet al te grote plaats, gezellig dorpje, vlakbij de zee en gelegen in een dal dat adembenemend uit ziet als je er naar toe rijdt. We hebben ook echt de eerste twee weken alleen maar zon gehad. De avonden koelde het nog enigszins af maar overdag was het heel snel over de 30 graden, wat uiteraard heerlijk is als je aan het water ligt.

De laatste twee dagen is het weer echter wat minder, tot rond de middag was er nog volop zon maar na de middag kwamen de wolken, met een regelmatige regen- of onweersbui. Vervelend vind ik het niet want ik vind storm, regen en onweer fascinerend om te zien en we amuseren hier ons ook prima als het een paar dagen wat minder weer is. Het is ook niet meteen heel koud ofzo, blijft altijd wel boven de 20 graden en dit weer was ook voorspeld dus we konden ons voorbereiden.

Maar ook dit aanblik is prachtig, wolken die als een mist over de toppen van de bergen kruipt, de bergen bijna opsloktimage en dan zie je de bliksem hoog in de lucht links en rechts door de lucht schieten, donder die je rondom hoort omdat de bergen het geluid weerkaatst. Ik zit hier nu overdekt en kijk naar de lucht die grijs is geworden, een flits die je links in de lucht ziet, een donder die rechts begint en links ophoudt… De natuur kan werkelijk prachtig zijn (als het niet vernietigend is).

Vandaag en morgen blijft dit weer zo en vanaf donderdag is er weer volop zon voorspeld, we kunnen dus nog flink wat vitamine D opsnuiven alvorens we zaterdag weer naar huis gaan.

Divine Intervention

Een lange weg met heel weinig schaduw zag ik voor me en ik vroeg me af waarom we niet gewoon de dolmus (busje) konden nemen om naar het winkelcentrum te gaan, dat gaat veel sneller en ik wilde niet te laat terug zijn in het hotel. We hadden al een paar uur over de markt in Fethiye gelopen, gezocht naar kruiden, kleding, prulletjes en gewoon gekeken naar wat ze allemaal verkopen op zo’n markt. Ik vind het heerlijk om over zo’n markt te lopen waar mensen hun eigen verbouwde groente en fruit verkopen, waar kramen vol met noten en kruiden liggen, snuisterijen en zoete lekkernijen, de geur van zo’n markt is heerlijk, de mensen die met volle overgave proberen hun spullen te verkopen, ik krijg er werkelijk geen genoeg van. Samen met mijn vrouwtje en mijn schoonmoeder hadden we toch wel al het een en ander gekocht en ons moedertje wilde ook nog even naar het nieuwe winkelcentrum en even langs het tankstation waar één van de bazen van het hotel was. Door de hete zon zijn we het stuk gelopen, wat in een normale situatie heel goed te doen is maar het was al goed warm en dan moet je je werkelijk voortslepen. Voordat we bij het winkelcentrum aankwamen, zijn we gestopt bij het tankstation en kregen we een kopje koffie, dat was al een heerlijke onderbreking, we zaten even lekker koel en konden onze energie bijvullen. Na een kwartiertje zijn we weer gegaan en het winkelcentrum lag om de hoek dus daar waren we zo. Voor de maatstaven van Fethiye was dit winkelcentrum echt mooi, het was er heerlijk koel en er waren 2 verdiepingen met winkels. We zijn een paar winkels in gegaan, hebben wat rond geneusd en besloten toen om dit maar eens wat uitgebreider te doen als het slecht weer zou zijn. Na een klein uur stonden we dus weer buiten te wachten op de bus die ons weer naar Ölüdeniz zou brengen, maar die bus liet wel behoorlijk op zich wachten. Normaal rijden ze elke paar minuten wel langs, maar in dit geval dus niet. Na 10 minuten te hebben gewacht, besloten we weer terug naar het tankstation te lopen, omdat de baas ons dan wel een ritje naar het hotel kon verzorgen (dat is het voordeel van goede vrienden te zijn met de bazen van het hotel: ze doen werkelijk alles voor je! Zo lief!). En inderdaad, mam had het nog niet goed en wel gevraagd of hij was al aan het knippen met de vingers en iemand pakte gelijk sleutels van een auto en binnen 5 minuten zaten we in de auto onderweg naar het hotel. 10 keer beter dan een volle dolmus, dat is een ding wat zeker is. Wat nog fijner was, was dat we ook echt direct voor het hotel werden afgezet, dus we hoefden niet nog eens de berg omhoog te lopen in de inmiddels tot 32 graden opgelopen temperatuur, ideaal!

Al snel zagen we Frido bij onze hotelkamer staan en ik zei vrolijk gedag, maar zijn reactie daarop was gematigd en je kon zien dat er iets niet goed was. Bedenkend wat er gebeurd kon zijn, liep ik richting de kamer en mijn vrouwtje nam de afkorting door van het muurtje te springen (want zij zag ook gelijk dat er iets niet pluis was) waardoor ze eerder dan ik in de kamer was. Toen ik de hotelkamer in liep zag ik Kyra uit de badkamer richting ons lopen en hoorde ik Frido nog iets zeggen van een dokter en ziekenhuis, de rest kreeg ik niet mee want één blik op Kyra zei mij genoeg: hier was iets goed mis. Op de vraag wat er in hemelsnaam gebeurd was kregen we een vloed van informatie over ons heen (die in ieder geval ík totaal niet kon filteren, want ik zag alleen een doodsbang gezicht voor me, vermoeid, een oog zo dik dat ze moeite moest doen om ze open te houden en bijna happend naar adem). Frido had een arts laten komen, die zei dat ze direct naar het ziekenhuis moest, maar Kyra had geweigerd, ze wilde nergens naar toe als wij er niet bij waren. Ook een spuit wat ze moest hebben weigerde ze, ze wilde niks gedaan krijgen zonder dat wij er bij waren. Een sterke pijnstiller had ze wel geaccepteerd en de resterende tijd had ze op bed gelegen, op ons gewacht. Frido kon alleen maar aanzien wat er gebeurde, hij snapte dat ze niet mee naar het ziekenhuis wilde en geen spuit wilde en bleef verder volledig kalm onder de hele situatie. Hij deed wat hij moest doen, probeerde ons te bereiken maar de enige telefoon die wij bij ons hadden was leeg en dus het enige dat hij verder kon doen was wachten tot we er weer waren en Kyra proberen te helpen zo goed en kwaad als hij kon.

Maar wat was er nou gebeurd ? We lieten Kyra en Frido hun verhaal doen. Ze waren samen in de kids club en Kyra ging op een gegeven moment even naar de kamer om te plassen, ze voelde zich niet goed, haar keel en mond jeukte ontzettend, ze kreeg direct heel veel last van haar lucht en haar oog zwol op, zo erg dat ze er niets meer door zag. 10 minuten nadat ze deze verschijnselen kreeg, kwam Mike naar de kamer om iets te halen en Kyra vroeg direct aan Mike om Frido te gaan halen, wat hij ook meteen gedaan heeft en toen Frido de kamer in kwam en Kyra zag, schrok hij zich wezenloos en is gelijk de dokter gaan bellen. Toen hij aan Kyra vroeg wat er gebeurd was en zij geen idee had, vroeg hij of ze misschien iets aparts gegeten had. En ja hoor: 2 Cashewnoten. Daarna begon de jeuk in haar keel en mond. Toen dit ons verteld werd keken Carolien en ik elkaar aan en wisten we genoeg: dit was duidelijk een allergische reactie en dus absoluut niet iets waar je heel makkelijk over moet denken. Godzijdank deed Frido dat wel, bleef hij rustig en wist Kyra heel goed (door haar verleden met haar luchtwegproblemen) hoe ze met weinig zuurstof overweg kan. Toen de arts op de kamer was en haar zuurstofgehalte meette was die nog maar 90%, dat was ook de rede (denken wij) waarom de dokter haar direct naar het ziekenhuis wilde laten vervoeren. 90% is veel te weinig en te lang zo’n laag gehalte kan leiden tot beschadigingen in hersenen en/of organen. Eigenlijk had hij haar op dat moment geen keus moeten laten, want ze had dringend medische hulp nodig, maar dat is achteraf gepraat.. De arts is weggegaan en Kyra heeft zich staande gehouden tot wij er waren (dat was een tijdsbestek van maar liefst 2 uur!!) en toen lag ze huilend bij Carolien op schoot, blij en opgelucht dat wij er waren. De klachten waren inmiddels uitgegroeid tot een hevige buikpijn en Carolien is, na haar gerustgesteld te hebben, naast haar gaan zitten met haar handen op haar buik. Zo hebben ze een minuut of 5 gezeten en toen ze daarna even de kamer uitliep om wat eten te halen ben ik bij Kyra op bed gaan liggen, achter haar met mijn hand op haar buik zodat we samen de pijnscheuten konden opvangen. Dit was werkelijk barbaars, ze krioelde op bed van de pijn, huilde, smeekte bijna om het op te laten houden. Het enige wat ik wilde was de pijn van haar afnemen, het op laten houden en haar helpen, maar ik kon niks anders doen dan wat ik deed, bij haar zijn, heel dicht bij haar zijn, haar laten voelen dat ik er was, dat ik de pijn met haar samen wilde opvangen. Meer kon ik niet en dat is het ergste gevoel wat je als ouder kan hebben, het niets anders kunnen doen dan er zijn, terwijl je kind crepeert van de pijn. Carolien kwam weer binnen, zag hoe de pijn Kyra bijna teveel werd en terwijl ze haar bord met spaghetti begon te eten (zonder het eigenlijk te proeven) zag ik aan haar dat ze hulp zocht, antwoorden zocht en dat was waar ik op wachtte, want mijn gemoedstoestand begon langzaam over te gaan in paniek en dan zoek ik zelf ook een blik, een uitdrukking waardoor ik weet dat er hulp gezocht of geboden gaat worden. Na een paar minuten zei Carolien dat de buikpijn minder zou gaan worden en toen dat ook het geval was heb ik Kyra een half flesje water laten drinken omdat ik het idee had dat dat zou helpen.  Ik wist verder ook niet wat ik moest doen, Kyra was doodmoe van de pijn, haar lucht was nog altijd slecht en ik had geen idee hoe het nu verder moest. Carolien en ik hadden vrijwel constant oogcontact en ik zag aan haar dat ze niet kon zeggen wat ze wilde om paniek te voorkomen, maar het was alsof ze mij ook zei dat het goed zou komen. We vroegen aan Kyra of ze niet kon overgeven want dat wat in haar maag zat moest er duidelijk uit. Op ons verzoek is ze naar de badkamer gegaan en het duurde niet lang voordat er 2 enorme golven van spuug de wc in vlogen, we zijn bij haar op de badkamer gaan staan en ze heeft wederom een vinger in haar keel gestoken om nog meer eruit te gooien. 5 keer in totaal heeft ze gespuugd tot er echt niks meer uit kwam en toen begon de ellende weer opnieuw. Haar maag was dan wel leeg, maar we wisten natuurlijk beiden dat de noten weer door de slokdarm naarboven waren gekomen, door haar keel en mond en dus weer een reactie teweeg zou brengen. Het duurde dan ook niet lang voordat ze weer last van haar lucht ging krijgen, voordat haar keel en mond weer begon te jeuken en ze zelfs gelijk hees werd. Ze is op bed gaan zitten en concentreerde zich op haar lucht, ik keek Carolien aan, lichtelijk in paniek want als ze dit nog eens moest doorstaan, werd het wel heel erg heftig voor haar en of dat kleine lichaampje dat nog eens verwerkt kreeg was dan de vraag. Ik keek Carolien vragend aan, zonder dat Kyra het zag en ze zei tegen Kyra dat we het nog 10 minuutjes aan zagen en anders toch even de dokter raad gingen plegen. Kyra knikte, praten kon ze al niet meer want er kwam geen geluid uit en toen Carolien vroeg of ze nog kon slikken, probeerde ze het maar schudde ze nee. Dat was het moment dat Carolien mij aan keek en zei dat we het toch even moesten na laten kijken. Ik wist genoeg, ze wilde geen paniek zaaien door het tegen Kyra te zeggen maar ze had duidelijk medische hulp nodig en snel !

Rustig liep ik de kamer uit om naar de receptie te gaan en eenmaal uit het zicht van Kyra ben ik gaan rennen. Paniek voelde ik niet meer, Carolien’s blik was geruststellend, maar gaf ook duidelijk aan dat we actie moesten ondernemen. Zo snel als ik kon ben ik naar de receptie gerend, vroeg voor een dokter en gelukkig kwam de manager om de hoek die het vanaf het begin had meegkregenen die meteen zei dat hij de ambulance ging bellen, ik moest met Kyra zo snel mogelijk naar de receptie komen. Dat heb ik gedaan en binnen een mum van tijd stond de ambulance er en werd ze achterin op de brancard gelegd. Ik ging mee achterin en Carolien zat voorin, ze had nog wat besproken met de manager en daarna vertrokken we. Eenmaal onderweg pakte de ambulancebroeder een slangetje en sloot hem aan op een apparaatje, Kyra draaide zich om naar mij en ik zag paniek in haar ogen, ze klopte op haar arm en ik stelde haar gerust door te zeggen dat ze geen infuus gingen aanleggen of een spuit gingen zetten. Pas toen hij een zuurstofslangetje in haar neus deed, begreep ze dat ze geen spuit kreeg en ging ze weer rustig liggen. Toen klikte hij een metertje op haar vinger die haar hartslag en zuurstof meette en tot mijn grote schrik was haar zuurstof 92% en haar hartslag 156…. Haar zuurstof was wel al wat gestegen, maar nog altijd veel te laag en zeker ook omdat het al zo lang laag was, kon dat nare gevolgen hebben. De broeder hield het metertje nauw in de gaten, net zoals ik. Mijn hartslag was vast niet zo hoog als dat van Kyra maar ik voelde haar spanning en mijn hart klopte als een idioot in mijn keel. Als alles maar goed kwam… Dat was het enige dat telde. Na dik 10 minuten zei hij tegen mij : ” She’s oke now.” Haar hartslag was inmiddels gedaald naar 86 en haar zuurstof was 98%… Dat had ze dus duidelijk nodig: zuurstof.  Nog een minuut of 10 later kwamen aan in het ziekenhuis en werd ze naar een bed gebracht. Daar werd weer haar hartslag en zuurstof gecontroleerd en tevens haar bloeddruk gecheckt. Er kwam een vrouw uitleggen wat ze gingen doen en die wilde tevens haar verzekeringspasje hebben. Ze begon gelijk te miepen dat dit europese dekking was en Turkije niet in de EU zat en het dus cash afgerekend diende te worden. Carolien snuifde naar haar en zei dat de verzekering alles dekte en we geen geld bij ons hadden en toen droop het mens af met de mededeling dat ze de verzekering wel even ging nakijken. Met een dankbare blik naar Carolien dat ze dit voor haar rekening nam, keek ik weer naar Kyra die duidelijk met de minuut aan het opknappen was. Haar stem kwam weer terug en ze zei dat ze geen spuit wilde hahahahaha, dat bleef ze toch duidelijk aangeven. Er kwam een dokter nog wat dingen nakijken en ik zei hem in het engels dat ze noten had gehad en waarschijnlijk een allergische reactie had gehad, hij knikte alleen en liep toen weer weg. Niemand die ons nog wat kwam uitleggen daarna, maar er stond wel ineens een man achter ons die vroeg of ik papieren kon invullen. Terwijl ik gegevens begon in te vullen, vroeg Carolien wat er nu ging gebeuren. Hij had een vriendelijke lach en zei dat ze een “shot” kreeg. Kyra begreep direct wat hij bedoelde en zei voor de zoveelste keer dat ze geen spuit wilde. Ik vroeg, terwijl ik aan het schrijven was, wat voor iets ze wilde toedienen en hij zei doodleuk “steroïden”. Ik schudde al met mijn hoofd en zei dat ik dat niet wilde, de vriendelijke lach verdween als water voor de zon en hij zei in slecht Engels dat we konden gaan als we geen hulp wilden. De arrogantie droop van hem af en toen we meer informatie wilde over wat er in die spuit zat, kwam er weinig nuttigs uit. We kregen er geen hoogte van maar Carolien en ik wisten heel zeker dat ze geen steroïden moest hebben en toen besloot Carolien de manager te bellen om te kijken of hij meer informatie eruit kreeg. In mijn haast had ik er totaal niet aan gedacht een telefoon mee te nemen, gelukkig vult Carolien mij aan in zo’n situaties en had zij de dingen bij zich waar ik niet bij stil had gestaan. Toen ze de manager aan de lijn had en de arts de telefoon wilde geven, wilde hij hem in eerste instantie niet aannemen maar toen ik heel boos tegen hem zei dat dit de manager van het hotel was, pakte hij de telefoon aan en begon hij verder in het Turks te praten. Even later kreeg Carolien de telefoon terug en zei de manager dat hij hem niks wilde uitleggen en dat het een arrogante man was. We besloten op dat moment weg te gaan, Kyra had haar stem weer terug, zag er alweer een heel stuk beter uit, haar zuurstof bleef goed en dat gaf ons wel aan dat het wel goed kwam. De manager snapte ons besluit, zei dat hij ons persoonlijk kwam ophalen en ondertussen een andere arts voor informatie ging raadplegen. Ik heb vervolgens de papieren half ingevuld en niet ondertekend op hun buro gegooid en we zijn naar buiten gelopen, net zo arrogant als we daar behandeld werden.

Eenmaal buiten ben ik met Kyra op een bankje gaan zitten en heb ik haar nauwlettend in de gaten gehouden. Haar lucht was een heel stuk beter, ze had weer kleur in haar gezicht, de zwelling in haar gezicht was ver weg en ze begon ook weer praatjes te krijgen. Ook had ze honger en dorst en wilde ze graag weer terug naar het hotel.  Ik was opgelucht, heb wel duizend bedankjes in mijn hoofd naar boven gestuurd, want dit had veel erger kunnen aflopen dan het nu gegaan was. Carolien en ik bleven veel oogcontact houden, we wisten beiden wel dat dit veel ernstiger was dan we Kyra lieten geloven en op zo’n momenten ben ik zo vreselijk dankbaar dat ik zonder enige twijfel op haar kan vertrouwen, dat we elkaar kunnen helpen en dat we zonder een woord te wisselen precies weten wat we van elkaar vragen.

Later op de avond, toen alles in bed lag en we even konden bijpraten over wat er allemaal gebeurd was, kregen we snel duidelijkheid over hoe ernstig de hele situatie was. Kyra had een anafylactische shock en die kan levensbedreigend zijn. Dat kwam behoorlijk binnen kan ik je zeggen, geen ouder wil zoiets zien bij haar kind, zeker niet als je de gevolgen kent van zo’n reactie. Door het rustige en kalme handelen van Frido, door de kennis van Kyra hoe ze met weinig zuurstof om moet gaan, door het niet realiseren van de ernst van de situatie en de pure wilskracht van Kyra, heeft zij met alleen zuurstof een anafylactische shock weerstand geboden. Dit in combinatie met ons vertrouwen in elkaar en heel veel hulp van boven (ik kan jullie niet dankbaar genoeg zijn) is dit met een sisser afgelopen en mag je van een klein wondertje spreken.

Een nare ervaring, vervelend om op zo’n moment erachter te komen dat je dochter een allergie heeft voor noten, maar tegelijkertijd ook magisch hoe hulp geboden wordt van een onverwachte hoek… goddelijk!