Yoga, een absoluut besef.

Wie heeft ze niet, die dagen dat je vanaf het opstaan al denkt: oh jee, gaan we dit krijgen ? Rond 7 uur rol ik mijn bed uit (serieus: normaal opstaan lukt gewoon niet, dus ik rol echt!), ik kleed mij aan en maak de kleine man wakker. De glimlach die verschijnt als ik hem op zijn wangetje kus, geeft werkelijk elke ochtend een hartverwarmend gevoel. Kleine armpjes grijpen mij meteen vast en ik word hard geknuffeld. Ik krijg een kusje terug op mijn wang en hoor een zacht stemmetje “Goedemorgen mama, ik hou van jou” zeggen. Veel beter kunnen de ochtenden niet beginnen, dus nog geen vuiltje aan de lucht. Ik loop naar de badkamer en wil mijn tanden poetsen. Geen idee hoe ik het voor elkaar krijg maar alle tandpasta die normaal óp de tandenborstel komt, ligt er nu volledig naast. Één grote kliederboel in de wasbak dus..zucht. Ik wil de boel wegvegen en sla met mijn hand mijn tandenborstel van de wasbak af.. dussss nadat de wasbak weer schoon is, ga ik op zoek naar mijn tandenborstel en daar staat mijn kleine man al achter mij die dit spektakel met een brede grijns bekijkt. “Lukt het mamma?”, het sarcasme heeft hij niet van een vreemde dus we beginnen beiden te lachen om dit schouwspel. Na het tanden poetsen, grijp ik de mascara en bewerk mijn wimpers, waarbij ik de borstel in mijn oog steek, in plaats van op mijn wimpers leg en dat was dus het derde “momentje” binnen 15 minuten na het opstaan. Hier kwam dan ook het moment dat ik dacht: “oh jee.. gaan we dit krijgen?”

Eenmaal veilig beneden te zijn gekomen, heb ik ontbeten met de kinderen en om half 9 ben ik de deur uit gegaan. Onderweg naar de basisschool had ik een auto voor mij rijden die nog slaapdronken was volgens mij. Reed werkelijk zo sloom als maar kon, reageerde enorm laat op groen licht en had het veel drukker met haar haren dan met het verkeer. Mike op school uitgezwaaid en weer in de auto gestapt om richting werk te rijden. En alweer.. mensen voor mij die moeite hadden met de gaspedaal vinden, of die vast geplakt zaten met hun schoenen op de rempedaal, die overduidelijk druk waren met bellen of op hun telefoon klooien, waardoor ze totaal niet oplette op het verkeer om hun heen. Met heel veel gemompel en regelmatig wegdraaiende ogen heb ik het dan toch tot Maastricht gehaald en kwam ik al wat meer geïrriteerd op het werk dan normaal. Woensdagen zijn voor mij altijd korte dagen, dan ga ik om 12:15 uur alweer richting huis dus de tijd vliegt dan werkelijk om. Het was zo´n ochtend waarin ik heel veel “Mel, doe even dit”, “Mel je moet eerst even dat doen”, “Mel als je dat gedaan hebt, moet je echt eerst dit doen”, waardoor ik totaal geen idee meer had wat nu meer prioriteit had dus probeer ik maar alles in de volgorde te doen waarin het mij wordt aangereikt. Uiteraard moest er op het allerlaatste moment nog een email uit, waardoor ik later dan normaal in de auto terug naar school zat en de kans er dus wel in zat dat ik te laat zou zijn. Het voordeel op woensdagmiddag is dan wel weer, dat er heel weinig verkeer op de weg zit en ik godzijdank door kon rijden waardoor ik precies met de bel het schoolplein op liep. Aangezien ik enige haast had omdat ik om half 2 op een afspraak moest zijn, wilde ik snel met Mike weer de auto in, maar hij wilde eigenlijk met een klasgenootje afspreken. Oké, wij lopen samen naar betreffende jongen en zijn moeder en die begint tegen haar zoon heel liefkozend te vragen wat ze eigenlijk van plan waren. Ik had echt geen tijd om hier naar te luisteren dus zei ik dat het dan wel een volgende keer kon en ik echt weg moest. Zo leuk die kinderen, spreken onderling altijd iets af maar weten eigenlijk helemaal niet of het kan en áls er al afspraken stonden, zijn ze die echt ineens helemaal vergeten hahahahaha.

Snel terug naar huis gereden, waar onderweg weer iemand voor mij reed die ineens vol op de rem stapte en ik dus ook maar net kon uitwijken en remmen. Met een diepe zucht voel ik de irritatie weer terug komen, maar rijd zonder het te laten merken snel naar huis om mijn buurvrouw op te halen die ik ergens moet afzetten. Dit gedaan, rijd ik vervolgens samen met Mike naar mijn afspraak en ja hoor: werkzaamheden! Snel de navigatie aan om een alternatieve route te zoeken maar gelukkig komen we toch op tijd aan. Van daaruit rijden we naar de Action want Mike wil graag een cadeau halen voor de verjaardag van zijn zus. Onderweg blijf ik mensen voor mij houden die echt níet op de weg hadden mogen zitten die dag en zelfs Mike maakt de opmerking dat ze niet doorrijden (wat voor mij een teken is, dat ik teveel mopper in de auto en vanaf dat moment heb ik geen opmerking meer gemaakt over het verkeer 🙂 ). In de winkel hebben we snel alles gevonden wat we nodig hadden en sluiten aan bij de kassa, het is vrij rustig dus we zullen niet lang hoeven te wachten.. wil het niet dat we iemand voor ons hebben die worstelt met haar pasjes, pincodes, geduld en de boel enorm ophoudt! Heb ik weer.. sta ik weer aan die kassa (en dat herkennen we allemaal!) Eenmaal betaald, rijden we naar huis en eten samen een hapje, inmiddels is al 3 uur geweest en krijg ik een telefoontje van mijn buurvrouw dat ze weer opgehaald kan worden. Ik spring in de auto en onderweg bel ik mijn advocaat om even wat ongenoegen te uiten en ik krijg de belofte dat ik nog terug gebeld word. Inmiddels is het irritatie-level zodanig hoog, dat ik eigenlijk wel pislink ben… Mijn buurvrouw opgehaald, weer naar huis gereden (en weer mensen in het verkeer die ik het liefst met een bom van de weg had willen schieten), thuis even met mijn dochter bij gepraat die ook al van school thuis was en die direct aan mij merkte dat ik niet mezelf was. Ik heb het kort gehouden en ben beneden wat dingen gaan opruimen, poetsen en ben langzaam aan het eten begonnen. Gelukkig had ik even de rust, geen kinderen beneden die elke 5 minuten wel iets te zeggen of vragen hebben (normaal is dat geen probleem hoor, neem ik de tijd voor ze, maar dit was zo´n dag… 😦 ), maar alleen stilte..

Helaas bracht die stilte mij niet meer rust, ik bleef geïrriteerd en moest heel veel moeite doen om zelfs tijdens het eten met de kinderen niks verkeerds te zeggen. Blijkbaar vonden ze mij té rustig, want de blikken en vragen zeiden wel genoeg. Na het eten is de één weer gaan leren, de ander met de auto´s gaan spelen en ben ik op de bank gaan zitten. In afwachting van een telefoontje wat mij nog beloofd was, trok ik wel mijn conclusie rond 6 uur dat die niet meer ging komen en de stoom begint langzaam mijn oren uit te komen. Rond de klok van 7 uur kwam de buurvrouw nog even langs voor een spelletje en met z´n viertjes hebben we een spelletje skip-bo gedaan. Om half 8 ben ik met Mike naar boven gegaan om hem in bed te leggen, hij was nog altijd moe en niet lekker en wilde alleen maar slapen, hij wilde niet eens een boekje lezen, maar ging gelijk in bed liggen sloot zijn ogen en strekte zijn armpjes naar mij om mij nog eens even lekker te knuffelen. Dan kom je beneden en wil je nog een spelletje meedoen, maar heeft mijn dochter het geweldige idee gekregen het “gezellig” te maken en chips, toastjes en van alles op tafel te willen zetten (ik associeer gezelligheid eigenlijk zelden met eten, maar dat ligt bij mijn dochter toch wel even anders).. Zuchtend ga ik zitten en zeg dat ik om 8 uur weg moet, waarnaar de welbekende “Oh ja, dat was ik vergeten” haar mond uit rolt.. op zo´n dagen zijn dat echt zinnen die je niet wil horen, en daar kan zij niks aan doen, dat ligt volledig aan mij, maar ik kan er op die momenten gewoon echt niks mee. Met een beduidend strak gezicht speel ik nog een spel mee en zegt Kyra ineens dat ze de hele middag al merkt aan mij dat er iets is en om hersenspinsels maar uit haar hoofd te laten zeg ik dat ik gewoon mijn dag niet heb, dat het met niemand iets te maken heeft, behalve met mijzelf, dat niks gaat zoals het moet gaan en deze dag gewoon snel over moet zijn. Blijkbaar was dat precies wat ze horen wilde, want ze heeft er verder niet meer naar gevraagd. Om 8 uur ben ik vertrokken naar mijn vriendin want om half 9 hadden we yoga les en oooooooh wat heb ik daar naar uitgekeken! Vorige week mijn eerste les gehad en dat voelde zo ontzettend fijn! Op een dag als deze, was yoga les precies wat ik nodig had!

En ik had gelijk.. het bezig zijn met je lichaam, met alles voelen wat er in je lichaam gebeurt, de rust die over je heen komt, je ademhaling waar je op let en die je visueel door je hele lichaam laat gaan. Het bewust zijn wat er gebeurt bij alle bewegingen die je maakt, de ontspanning die je ineens door je lichaam voelt glijden… man, wat kan yoga heerlijk zijn! In dat uur heb ik mij alleen bezig gehouden met mijn lichaam en de bewustwording hiervan, geen enkele andere gedachte heb ik toegelaten. Na de les was de irritatie weg, de spanning was uit mijn lichaam en ik ben naar huis gereden, heb een warme douche genomen en ben in bed gaan liggen, waar ik mijn ogen heb gesloten en dankbaar was voor hetgeen ik met mijn eigen gedachte, met mijn eigen lichaam eigenlijk allemaal kan bereiken in dagen zoals deze. Ontspanning en rust creëer je zelf, maar daar moet je wel bewust van zijn.

MB

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s