Hoe goed ken je jezelf nu echt..

Fouten, we maken ze allemaal. Soms laten we ons leiden door een gevoel maar zegt ons hoofd iets anders. Persoonlijk volg ik 99% van de keren mijn gevoel, keuzes die je met je hart maakt, zijn altijd de juiste. Niet altijd dus.. je gevoel kan beïnvloed worden door omstandigheden, door personen of door emoties. Bij dat laatste ben ik altijd wel op mijn hoede, ik maak zelden een keuze als ik in een emotie zit. Dan trek ik mij liever even terug of houd ik mij even rustig totdat ik mijzelf weer volledig onder controle heb, bekijk de situatie nog eens en maak dan pas een keuze. Maar zelfs dan ga je soms vreselijk de boot in!

Fouten maken is niet eens zo erg, mits je er ook iets van leert. Als je telkens dezelfde fout blijft maken, dan ben je blind voor wat je doet, alles om je heen en kun je nooit groeien als persoon. Bijna 5 jaar geleden heb ik een enorme beslissing moeten maken, die vanaf het moment dat ik hem maakte een bevrijding voor mij was: scheiden van mijn toenmalige partner, waar ik al 17 jaar bij was. Dat het een moeilijke en zware tijd zou worden, was ik mij zeker van bewust maar ik wist ook dat als ik níets zou doen, ik mijzelf volledig zou verliezen en dat was het niet waard! Het heeft nog vrij lang geduurd voordat ik zeker was van het nemen van deze beslissing en de twijfel kwam met name door mijn 2 kindjes, want ging ik deze achtbaan in, dan nam ik hun daar ook in mee en die overweging heeft mij nog wat slapeloze nachten bezorgd. Ook daarin ben ik er nu 100% van overtuigd dat dit uiteindelijk de juiste beslissing was, want met mij en de kinderen is het vanaf dat moment alleen maar bergop gegaan.

Het goede gevoel dat toen over mij heen kwam, had achteraf gezien ook een nadelig effect. Ik was heel standvastig in het doen wat IK wilde, dit was míjn leven en ik had te lang anderen laten bepalen wat ik het beste kon doen, welke weg ik het beste kon inslaan en hoe ik mijn leven het beste kon leven.. Vanaf nu nam ik de touwtjes in eigen handen, nam ik mijn eigen beslissingen zonder ook maar te willen weten wat een ander daarvan vond en liet ik mij door niemand meer beïnvloeden. Voor mensen om mij heen die mij al langer kenden was het nogal een omslag, ik was keihard, liep dwars over iemand heen als het moest, alles om maar duidelijk te maken dat mij niemand meer, op welke manier dan ook, kon zeggen wat ik moest doen, of wat het beste leek om te doen. Voor mensen die mij niet zo goed kenden, leek er weinig veranderd want zij zagen gewoon Mel, “Die weet wel wat ze wil en doet!” .. ze moesten eens weten hoe lang het heeft geduurd voordat ik dat zelf wist, dat waren mensen die mij totaal niet kenden en waar ik ook meteen afstand van nam. Ik tolereerde niets negatiefs meer, want ik stond positief in het leven en wilde mij dus ook alleen maar omringen met positieve dingen en mensen. Mijn koppigheid en keiharde houding in deze, was achteraf gezien totaal overbodig want men had het ook best geaccepteerd als ik het op een normale, passende en geleidelijke manier had aangegeven.

Je moet nooit iets van iemand verwachten, maar toch verwachtte ik dat het direct werd geaccepteerd door mensen om mij heen en was dat niet zo, dan wist je waar de deur was. Ik voelde mij sterk omdat ik eindelijk gelukkig was, straalde dat geluk volgens iedereen ook uit, maar uiteraard moest men ook aan mijn nieuwe instelling wennen. Bij de één lukte dat wat sneller dan bij de ander, maar werd er een opmerking over gemaakt die ik als negatief opvatte, dan denk ik nu dat ik toch wel een afwijzende houding aannam daartegen.  Ik legde iets op aan mensen, misschien op een niet heel handige manier en daar ben ik zwaar de fout in gegaan. Waarschijnlijk hebben sommigen mij proberen te waarschuwen, een gesprek te voeren met mij waarin ze aangaven waar ik mee bezig was en dat het misschien niet zo handig was, maar dat heb ik dan vast gelijk van tafel af geveegd.

Koppigheid, dat zit er nou eenmaal in, al houd ik vaak genoeg mezelf voor de gek door te zeggen dat ik niet koppig ben.. Dat ben ik zeker wel en dat heb ik op een vrij doortastende manier laten weten ook. Je moet iemand accepteren zoals die persoon is, maar ik snap dat er mensen zijn die zich hiervoor omdraaien en bedanken. Moet ik ze dat kwalijk nemen? Ik denk het niet, want er was waarschijnlijk toch geen doorkomen aan bij mij in die jaren. Bovendien kijk ik liever naar mijzelf dan dat ik met vingers naar anderen wijs. Ik stel mijzelf liever de vraag: had ik iets anders kunnen/moeten doen ? Ja, dat had ik kunnen doen. Het is verder niet aan mij om diezelfde vraag aan anderen te stellen, die vraag moet iedereen aan zichzelf stellen. De kracht is om hier ook een eerlijk antwoord op te geven, eerlijk tegen jezelf te zijn en dingen in te zien. Verwijten maken mogen anderen doen, ik veeg liever voor mijn eigen deur.

tegelwijsheid04133

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s