Pijnlijk genot

Ik hou van sport!

Zolang ik mij kan herinneren doe ik ook al aan sport. Als jong meisje van een jaar of 8, 9 zat ik op judo, samen met mijn broer. Dat heb ik gedaan tot ik een jaar of 15 was denk ik. 2x per week trainen en op zondag meestal een toernooi. Ik heb heel wat medailles en bekers gewonnen, maar toen mijn broer er geen zin meer in had ben ik ook maar gestopt. Mijn judo-leraar van toen is naarmate ik ouder werd, een goede vriend geworden, eentje die ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven zal hebben, want door al bijna 30 jaar heen zijn we nog altijd goede vrienden en staan we voor elkaar klaar door dik en dun!

Na de judo periode heb ik American Football ontdekt, die sport is echt geweldig maar voor zo´n petit vrouwtje als ik bijna niet te doen om daadwerkelijk de sport uit te oefenen. Ik heb het wel geprobeerd, (was een verdomd goede receiver ook!) maar een kleine 55 kilo is natuurlijk voor de gemiddelde kerel die deze sport beoefent, een veertje die hij weg kan blazen. Dus voor mijn eigen veiligheid ben ik maar overgestapt op voetbal. Ik trainde 2 x per week, wedstrijd op zondag, was trainster van een meisjesteam en die hadden op zaterdag altijd wedstrijd, dus stond gewoon 6x per week op het voetbalveld.  Achteraf gezien was voetbal ook niet zo´n goede keuze want die sport heeft mijn knieën nogal verpest, maar ik was dol op voetbal en heb die sport ook altijd met heel veel plezier beoefend! Ook niet geheel onverdienstelijk, ik had behoorlijk wat doelpunten op mijn naam staan en mijn snelheid liet menige verdedigster gefrustreerd achter, maar uiteindelijk moest ik ook daar mee ophouden, vanwege een gescheurde kruisband. De intentie om verder te spelen na de operatie was er zeker wel, maar inmiddels had ik ook al een dochtertje en was de operatie (kruisbandreconstructie) niet geheel volgens planning gegaan, waardoor mijn knie een heel zwak punt bleef. Voetballen was geen optie meer.

Daarna heb ik nog wel wat gesport (crosstrainer, trilplaat, zwemmen), maar dat was toch niet zo mijn ding. In een fitnessruimte, met al die opgepompte kerels die zichzelf bewonderen in de spiegel en barbies die in hun nieuwste outfit gezellig komen buurten en degene die de beweging wél echt nodig hadden maar wat arrogant bekeken.. ik had er een hekel aan! Toen hield het dus al snel op met mijn beweging.. je krijgt kinderen, leven wordt hectisch, lichamelijk kan je de dingen die je echt leuk vindt niet meer en dan word je lui ! We beweren allemaal dat het niet zo is, maar echt.. we worden lui !!

Na jáááááren van niks doen, ben ik een tijdje geleden begonnen met Yoga, dat wilde ik al heel lang maar als je niets onderneemt dan gebeurt er ook niets. Dus ik heb mijzelf onder de kont geschopt en was na de proefles al verkocht. Het is geen sport waar je bezweet van thuis komt of een enorme conditie mee opbouwt, maar je bent wel heel bewust met je lichaam bezig en dat is momenteel in mijn leven veel belangrijker dan intensieve sport.

Ook af en toe een wandeling maken vind ik heerlijk, maar dat vinden mijn kindjes nogal saai dus dat doen we niet zo heel vaak. Tot ik vorige week met iemand had afgesproken die een wandeling samen gepland had. Ik dacht: Oh lekker! een stukje wandelen! Dus ik had mijn makkelijkste wandelschoenen aangedaan en ging enthousiast richting Maastricht. Na een kort gesprek zijn we gestart met lopen en hij zei dat het een wandeling was van ongeveer 8 kilometer… dat klonk in mijn oren niet zo heel lang.. dik 2 uur later dacht ik daar wel anders over!! De omgeving waar we liepen was geweldig, prachtige uitzichten zo nu en dan, midden door de bossen gelopen, langs weilanden, manoeuvrerend langs grote modderplassen, leuke gesprekken tussendoor, dat was oprecht mooi en leuk om te doen!  Maar ooooooh wat was ik blij toen we eindelijk aankwamen op ons eindpunt en ik even mijn voeten kon laten rusten! Mijn knie heeft het lang goed volgehouden, maar na de daling op de trappen begon hij wat tegen te werken en mijn gemakkelijke schoenen voelde toen ook niet meer zo gemakkelijk! Ik weet nog dat ik bijna aan het eind van de wandeling dacht: ik ben benieuwd of ik straks nog kan lopen als ik even gezeten heb. Na een heerlijke cappuccino en een lekker broodje, was het weer tijd om naar de auto te lopen en richting huis te rijden, maar dat “naar de auto lopen” was inderdaad wel een hels gevoel! De onderkant van mijn voeten voelde aan als één blaar en ik zei al lachend als een boer met kiespijn “oooh, mijn voeten doen nu wel pijn!” Het was echt maar een klein stukje naar de auto maar ik was blij toen ik eenmaal ín de auto zat!

De dagen erna waren het niet veel beter 🙂 De avond na de wandeling waren het nog altijd alleen mijn voeten die pijnlijk aanvoelden, maar de dag erna leken de spieren in mijn rug en benen tegen alles te protesteren. 2 dagen na de wandeling waren mijn billen, heupen en nog altijd benen aan de beurt. Ik had nooit gedacht dat ik die spieren ooit nog eens zo zou voelen en toen kwamen ineens hele fijne herinneringen terug.. spierpijn! Voor de meeste een ware kwelling maar ik vond spierpijn meestal echt een genot! Aan het eind van een week vol sport, kon je op je vrije dag bijna je bed niet uit, voelde je benen als betonnen blokken en voelde je elk spiertje in je lichaam trekken!! Heerlijk vond ik dat, zeker als ik die spieren nog eens extra oprekte en die spierpijn heel even nog heftiger aanvoelde.. Ik dacht dat ik dat nooit meer zou voelen en deze week heb ik het dus weer mogen voelen!! Door gewoon te wandelen 🙂

Zo kan beweging, een wandeling, leiden tot puur genot, een leuke middag en een mooi verhaal om te vertellen 🙂

Thanks Bart 😉

MB

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s