Een opgelegde Ode aan mijn buurvrouw Gertie :P

Gisteren was mijn vrije middag, dan haal ik mijn zoontje altijd van school af en beginnen we meestal met een kleine lunch. Omdat het mij wel gezellig leek, heb ik mijn buurvrouw een berichtje gestuurd of ze een kopje thee wilde komen drinken. Daar krijg ik eigenlijk zelden een “nee” op, dus binnen een paar minuten zat ze al bij ons aan tafel en hebben we even gezellig wat bij gekletst. Geen idee hoe we op het onderwerp kwamen, maar ik liet haar mijn blog zien (nadat ik haar eerst had uitgelegd wat een blog was hahahahaha) en is ze een aantal blogs van mij gaan lezen.

Ze stuitte op de blog “Ode aan mijn dochter” en nadat ze deze gelezen had zei ze heel arrogant: “Heel mooi Mel, maar ik vind het nu ook wel eens tijd voor een Ode aan je buurvrouw!” Op de één of andere manier moet ze altijd lachen om mijn blikken en nadat ze klaar was met weer zo´n geweldig lachbui (je kunt niet anders dan mee lachen 🙂 ), heb ik haar beloofd een blog over haar te gaan schrijven, als ode aan haar. Zo´n belofte maak ik niet aan iedereen, want laten we wel eerlijk zijn: niet iedereen is het waard om over te schrijven (althans niet op een positieve manier en dat is wél waar dit naar toe gaat). Maar eerst ben ik begonnen met tekenen, samen met Mike en heb ik speciaal voor deze blog haar naam getekend, want ik moet natuurlijk wel een leuk plaatje hebben die bij deze Ode past (en Gertie zelf zal het “leuke” van deze tekening wel snappen 😉 ).

Even in het kort: in juni 2011 ben ik tegenover Gertie komen wonen en al snel hebben we ons aan elkaar voorgesteld. Eerste indruk was positief, ze was een hartelijke, vriendelijke vrouw, die wel bereid was je te helpen als het nodig was. Ze heeft nog één inwonende zoon, een tweede zoon die al samen woont (en inmiddels een dochtertje heeft) en een hond, een rottweiler (die ze volledig adoreert!! belachelijk gewoon 😛 ). Ik heb helemaal niks met honden en al helemaal niet met rottweilers dus in het begin was ik toch best afstandelijk naar haar hond toe.

We zijn nooit heel veel bij elkaar over de vloer gekomen de eerste 3,5 jaar, maar zo nu en dan deden we samen wel een bakkie koffie. Ik wist in ieder geval wel dat ik op haar kon rekenen als het eens nodig mocht zijn (en zij op mij) en de keren dat we elkaar zagen was het ook altijd leuk. Pas het laatste half jaar zijn we echt regelmatig (zeg maar vaak) bij elkaar over de vloer. Zij was de eerste die de breuk met mijn ex opmerkte en ik zag haar medeleven in haar ogen. Vanaf dat moment is ze bijna dagelijks even binnen gelopen, gewoon om te kijken hoe het met mij was. Ze zag in mijn ogen de pijn en het verdriet en ondanks dat ik het niet wilde laten zien, keek ze dwars door mij heen. Het dagelijks binnen lopen bij elkaar bleef doorgaan, ondanks dat het elke dag weer wat beter met mij ging. Zelf had ze ook de nodige issues met haar vriend dus je kunt wel zeggen dat we best veel aan elkaar hebben gehad de laatste maanden. Daarnaast zijn we veel over elkaar te weten gekomen, hebben we veel gepraat met elkaar, wandelen we heel regelmatig met haar hond in de buurt (die ik overigens inmiddels wel in mijn hart heb gesloten, want het is een schat van een hond!!) en zien of horen we elkaar nog altijd dagelijks.

Het is een vrouwtje die voor je door het vuur gaat als ze je in je hart heeft gesloten, die voor je opkomt als ze dat nodig vindt en waar je de meeste geweldige gesprekken en avonden mee kan hebben! Elke keer als we samen zijn, hebben we ontzettend veel lol, lachbuien die soms leiden tot wat vochtverlies of spreken we onze gedachten uit, vertellen elkaar wat we denken, voelen en willen. Er is niets dat ik niet tegen haar kan zeggen, ook al is het confronterend voor haar of mij, we zullen elkaar nooit veroordelen en elkaar accepteren hoe we zijn. Ze zegt mij de waarheid, of ik het horen wil of niet en haar mening is eentje die ik zeker zal opslaan en respecteren.

Mijn buurvrouw is een vrouw uit duizenden, ik hou van haar zoals ze is: behulpzaam en liefdevol maar ook aanwezig en direct, vooral zorgzaam en beschermend en ik merk aan alles dat ze oprecht van mijn kinderen en mij houdt!

Lieve Gertie, een ode aan jou is het minste wat ik voor je kan doen (ook al heb je het gewoon geëist 🙂 ), want je bent echt een goede vriendin geworden en ik hoop dat we ook nog heel lang vriendinnen blijven. Ik hou van je aanwezigheid en je heerlijke lach, ik hou van je verwarrende uitspraken en opmerkingen en ik hou van je goulash (die moet je echt vaker voor ons maken) !! Ik hou van jou, oudje! 

XMelX

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s