Vooruitgang ?

 

Heb je dat ook al eens gehad ? Dat je dacht iemand goed te kennen, dat je er van uit ging dat die persoon ook eerlijk tegen je was, dat je geen enkel gevoel van twijfel had over de toekomst met die persoon en je gewoon zeker wist dat hoe moeilijk de tijden ook zijn, je er altijd uit zou komen..

En dan ineens, als een slag bij heldere hemel, alles als een kaartenhuis in elkaar stort ?? En je erachter komt dat je belogen bent, voor de gek gehouden bent en ook nog eens bestolen bent ? Er keihard tegen anderen gelogen wordt over een bepaalde situatie en je ineens in het midden van niets lijkt te staan ??

Ik hoop niet al te veel mensen dit gevoel kennen, want het is naar..       Voor degene die dit wel bekend voor komt, hoe lastig is het dan niet om positief tegen zoiets aan te kijken ?  Je verliest op dat moment al je geloof en vertrouwen in relaties, in eerlijkheid en alles wat daarbij komt kijken, want je bent gewoon bedonderd, keihard voor de gek gehouden!  Het is zo lastig om je instelling dan weer om te gooien en open te staan voor anderen, weer onder de mensen te komen, leuke dingen te doen, nieuwe mensen te leren kennen en je vooral niet af te sluiten voor de dingen en mensen die in je leven komen.

Alles gebeurt met een reden, ook de mensen die je tegenkomt, maar als je in zo´n “dip” zit, dan gaat dat langs je heen, dan zie je niet wat er om je heen gebeurt en sta je niet open voor hetgeen dat voor je staat.

Ik wilde een tijd alleen zijn, tijd voor mijzelf hebben, zien en ondergaan wat er allemaal gebeurt is en alles op het gemak een plek geven. Gesprekken aangaan, fouten toegeven, gevoel tonen, uitleg geven, praten, praten en nog eens praten. Het inzien hoe erg ik mijzelf ben kwijtgeraakt, terwijl ik dacht dat ik mijzelf net gevonden had, was het moeilijkste.. Wat maakt mij nu echt míj ?  Tijd heb ik nodig om dit alles in mijn hoofd op orde te krijgen, om te ontdekken waar ik in alles ben gebleven en het laatste waar ik aan wilde denken, was liefde.. liefde van een ander.

Al snel had ik mijn draai gevonden, keek ik weer positief naar dingen en kon ik in alle rust beginnen met het werken aan mijzelf. Het alleen zijn voelde gek genoeg heerlijk en ik realiseerde mij dat ik nooit echt alleen ben geweest. Was dat het probleem dan ? Heb ik nooit echt tijd voor mezelf genomen, zonder dat er een persoon naast mij stond ? Daar had ik natuurlijk liever in gestaan toen ik een stuk jonger was, want nu ben ik als 38 jarige moeder met 2 kinderen ineens alleen, single. Het idee dat ik als 18 jarige alleen en single was, klinkt mij véél beter in de oren maar helaas is mijn situatie net even anders…

Single zijn bevalt mij echter prima, ik roep al 5 maanden dat ik totaal geen behoefte heb aan een relatie, dat komt vast nog wel maar nu echt nog niet. En ik lig niet onder een steen, ik sluit mij niet meer af voor mensen, ik onderneem genoeg met vrienden en heb ook al nieuwe mensen leren kennen waar ik dingen mee ondernomen heb. Van mij uit was dat puur platonisch, want die behoefte aan liefde had ik gewoon nog niet. Ik haal voldoende liefde uit mijn kinderen, mijn vrienden en mijzelf, daar is geen gebrek aan.

En als het dan ineens toch gebeurt ? Terwijl je nog heel erg vecht in je hoofd dat je voorlopig alleen wilt blijven, dat je tijd voor jezelf nodig hebt.. en er ineens een “maar” om de hoek komt kijken ?

Wat dan..

XmelX

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s