Voor alles is een eerste keer..

Zoals ik al in een eerdere blog aangaf, ging ik nog terugkomen op het “daten”, wat voor mij niet iets vanzelfsprekends is en wat ik eigenlijk ook nog nooit gedaan heb !! Maar ja, voor alles moet een eerste keer zijn hè 😉

Toen vorig jaar mijn relatie verbroken werd, stond ik ineens alleen.. niemand naast mij, geen partner meer, ik was single. Ik moest even goed terugdenken wanneer de laatste keer was dat ik single ben geweest. Vanaf mijn 17e was ik samen met mijn ex-man, daar ben ik 17 jaar lang samen mee geweest, dus toen ik 34 was, werd ik in principe ook single alleen voelde dat niet zo op dat moment. Ik had een vriendin die mij eigenlijk wel het gevoel gaf alsof ik niet single was. We deden alles samen, ze heeft mij vanaf het eerste moment dat ik weg ben gegaan bij mijn ex-man, volledig gesteund in alles en kwam zo vaak bij ons over de vloer dat de kinderen ook heel snel gewend en gehecht waren aan het feit dat ze er altijd was. Vandaar dat ik die tijd eigenlijk niet mee tel als single zijn, want zo was het gewoon niet. Na de afgelopen breuk in juli voelde dat wel zo.. vanaf dat moment was ik gewoon single. Ik ben 38 jaar en dat betekent dus dat ik al 21 jaar niet meer single geweest ben, niet meer dat gevoel van “vrijheid” heb gekend en ook nog nooit eerder ge-date heb.

In het begin denk je echt in een zwart gat te vallen, daar waar je normaal praktisch alles samen met iemand doet, moet je het nu allemaal alleen doen. Het is wel even een omslag en een verandering in je dagelijks leven. Je gaat over zoveel dingen nadenken, tenminste ík had dat wel. Maar na een aantal weken had ik mijzelf wel herpakt (je kunt ook niet anders) en begon ik mijn kijk op dingen enigszins aan te passen. Het “alleen zijn” is zo gek nog niet, even helemaal tot mijzelf komen en alleen bezig zijn met mijzelf en mijn kinderen, geen verantwoording aan niemand te hoeven afleggen en gewoon doen en laten wat je zelf wilt en waar je zelf heen wilt. Ik merkte dat ik ook nog altijd heel ver van mijzelf af stond, daar waar ik dacht dat ik mijzelf kon zijn en ook was, ben ik altijd in mijn schulp blijven zitten. Keihard riep ik vanaf dat moment dat ik niet meer ging beginnen aan een relatie, dat ik daar helemaal geen behoefte meer aan had en dat ik het wel prima vond zo in mijn eentje. En dat was ook zo! Ik had het ook heel goed naar mijn zin in mijn eentje, het ging elke dag een stuk lekkerder en zo kon ik mij ook met bepaalde dingen bezig houden die heel belangrijk waren, voor mijzelf en mijn eigen groei. Om mij heen zeiden mensen dat ik wel weer iemand tegen zou komen, dat er wel iemand op mijn pad zou komen en ik dat gewoon over mij heen moest laten komen. Elke keer als ik dat hoorde, schudde ik al met mijn hoofd.. Nee, ik wil het niet, ik sta daar helemaal niet open voor, ik heb daar nu totaal geen behoefte aan en dan zal er ook niemand op mijn pad komen. En ook dat was niet gelogen.. ik had er echt geen behoefte aan en vond het nog altijd prima zo.

De gesprekken met mijn dochter droegen daar ook aan bij.. zij wilde niet meer dat ik verliefd werd, want ze wilde zich niet weer aan iemand hechten die misschien ook weer weg zou gaan. Je hart huilt wel als je zoiets moet aanhoren en ik heb dan ook gezegd dat ze daar niet bang voor hoeft te zijn, dat ik echt nog niemand toe laat in ons leven, dat het voorlopig echt wel alleen ons 3-tjes zal blijven. Neemt niet weg (en daar ben ik ook heel duidelijk in geweest tegen haar) dat ik wél recht heb op een leven, op dingen die mij blij maken, ik heb recht om te genieten en als dat betekent dat ik iemand tegen kom waar ik dat mee kan delen, dan mag ik dat ook doen. Ik zou het apart houden, het nog even ver bij mijn kinderen weg houden, ze hier niet bij betrekken, want ik wil ook niet dat ze weer pijn moeten ondervinden van iets of iemand dat uiteindelijk misschien toch fout gaat en het weer uit hun leven verdwijnt. Eigenlijk is het best erg dat je zo moet denken en daar ook gewoon rekening mee houdt.. teveel klappen in mijn gezicht gehad denk ik.

En toen kwam er iemand op mijn pad, via via kende ik haar dus gaf ik heel makkelijk op een niet subtiele manier mijn telefoonnummer en kwamen zo aan de praat. Ontzettend veel whatsapp gesprekken gehad, daar waar eerst de boot werd afgehouden, kwam nu toch wel het idee om eens wat te gaan drinken. Ik weigerde bij onze eerste date, het ook echt een “date” te noemen omdat we “gewoon” wat gingen drinken. Dat is natuurlijk ontkenning van iets waarvan ik ook wel weet dat het wél zo is, maar het wil blijven ontkennen.. Ken je dat ?? heel irritant! Enfin, de date was leuk.. we hebben echt heel lang met elkaar gepraat, nog even wat door de stad gelopen maar al heel snel weer een kroeg in gedoken om verder te praten. Het ging allemaal zo makkelijk, had weinig moeite met dingen niet te zeggen, of dingen te vragen..  De volgende date was gepland en zo ook de derde, vierde en vijfde date. En elke keer hebben we het oprecht heel gezellig, praten over van alles, gaan we even wandelen, of kijken een film, eten samen of gaan even ergens wat drinken. Zelf ben ik nog altijd heel terughoudend met het naar buiten komen van.. ik ben aan het daten, maar heb zeker nog geen relatie. Maar als ik bij haar ben voel ik mij volledig op mijn gemak en heb ik ook wel het gevoel dat ik over alles kan praten, dus met haar alleen ben ik een heel stuk minder terughoudend.

Maar in mijn hoofd heb ik toch echt een dikke muur staan, ik wil er nog niet aan, ik laat het nog niet toe.. Leuke dingen doen, genieten van mijn leven en van mensen die daarbij horen vind ik prima, maar als het op gevoel aan komt, dan hou ik de boot nog af. Ik doe 1 stap vooruit en volg daarna met 2 stappen terug. Ik ben er nog niet klaar voor en sterker nog: ik weet niet of ik er de komende tijd klaar voor zal zijn. Is het dan fair voor de ander om op die manier te genieten ? Hoewel ik volledig eerlijk hierin ben geweest en ook duidelijk heb aangegeven hoe ik hier in sta en dat ik terughoudend zal zijn in veel dingen, dat er wat dat betreft toch heel weinig van mij verwacht moet worden, blijf ik twijfelen of dit wel zo eerlijk is… Je belast toch iemand met jouw manier van omgaan met dingen, terwijl een ander daar misschien heel anders in staat. Die moet dan maar meegaan in mijn manier omdat ik weiger het anders te doen..

Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ik in het begin heel hard riep dat ik alleen wilde blijven, dan hoef ik ook niemand op te zadelen met mijn maniertjes, dan krijg je geen discussies over hoe het misschien anders kan terwijl ik dat helemaal niet wil en kan ik gewoon mijn eigen ding doen, zonder dat ik iemand in een lastige situatie breng want daar heb ik al helemaal geen zin in!

Ik denk er veel over na, terwijl ik daar helemaal niet mee bezig wil zijn, want er zijn andere dingen die veel belangrijker zijn voor mij op dit moment en daar wil ik mijn volledige aandacht op richten. Maar dat lukt niet, omdat ik worstel met deze situatie…

Ik zoek naar wat wijsheid is in deze situatie, ik zoek naar antwoorden..

XmelX

 

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s