Week #4

Mijn week stond voornamelijk in het teken van het vormsel van mijn nichtje. De dochter van mijn broer zou op vrijdag 29 januari haar vormsel doen (en op die dag is mijn broer ook jarig.. hij is 40 jaar geworden).

Op dinsdag kreeg ik een telefoontje van mijn ex-man die mij op de hoogte stelde van het vormsel (ik wist niet eens dat ze het vormsel deed) maar hij deelde mij dit alleen mee omdat hij de kinderen graag mee wilde nemen. Op dat moment was ik een beetje verrast.. ik was niet op de hoogte gesteld van het vormsel door mijn eigen familie en moest het maar vernemen van mijn ex-man, die duidelijk wél uitgenodigd was en dus ook graag de kinderen mee wilde nemen. Ik was kortaf en zei dat ik het de kinderen wel zou vragen, uiteraard had hij zelf al tegen mijn nichtje gezegd dat Kyra en Mike ook zouden komen en hier verheugde ze zich dan ook op (sluw hè..). Mijn antwoord was wederom dat ik het de kinderen wel zou vragen. Toen hij begon over hoe laat ze dan thuis zouden komen, heb ik zonder hem uit te laten praten gelijk medegedeeld dat ze “op tijd” weer thuis moeten zijn en met “op tijd” bedoel ik dus ook op een tijd die normaal is voor een 7-jarige, want ik hou er helemaal niet van dat ze op zo´n jonge leeftijd al tot 23:00 uur ofzo mee moeten feesten. Nou, het vormsel begon om 19:00 uur dus ik moest maar kijken dan, was zijn reactie.

Ik was overdonderd. Ik wist niets van haar vormsel, was niet op de hoogte gesteld en duidelijk ook niet welkom. Dat ze mij niet op het feestje wilden hebben, kon ik mij nog wel voorstellen aangezien onze relatie wankel is, maar je hebt dan toch zeker wel het fatsoen om je eigen zus even in te lichten over het feit dat haar nichtje het vormsel doet ? Het is niet de eerste keer dat ze zoiets doen, vorig jaar deed mijn neefje (de zoon van mijn broer en ook nog mijn petekind!) de communie. Hier wist ik ook niets van, ik heb van anderen moeten horen wanneer en waar de mis was, want ik wilde voor mijn petekindje toch echt wel gaan. Ik ben naar de kerk gegaan en heb hem de communie zien doen, hij heeft mij ook gezien en ik kreeg een lieve glimlach van hem. Na de mis ben ik naar zijn oma gelopen en heb haar gevraagd of ze de kaart aan hem wilde geven. Zij vond het duidelijk ontzettend leuk dat ik er was en ze riep hem snel bij ons (wat eigenlijk niet mocht), zo kon ik hem even een knuffel en kus geven en heb ik hem een enorm leuke dag gewenst!  En nu flikken ze het dus gewoon weer..

Ik ben langzaam begonnen de band met mijn ouders enigszins proberen te herstellen en heb ook afgelopen kerstmis samen gevierd met de hele familie, inclusief mijn broer. Dat heeft duidelijk weinig veranderd aan hun instelling en ze sluiten mij nog altijd helemaal buiten wat hun kinderen betreft. Die boodschap is nu wel duidelijk… ik heb een heel laag verwachtingspatroon, waardoor ik ook niet snel teleurgesteld word. Dat is een soort van beschermingsmechanisme die ik met de jaren heb opgebouwd, want ik heb al genoeg mokerslagen en messen in mijn rug gekregen. Ik was dus ook niet teleurgesteld, voor mij was het meer een bevestiging van iets waar ik nog heel erg over twijfelde.. die twijfel is dus weg nu. Het maakte mij wel heel erg verdrietig, dat kan ik niet ontkennen. Want het zijn toch mijn nichtje en neefjes die ook bij mij vandaan gehouden worden en die ik dus ook nog amper zie. Met speciale gelegenheden als deze is een berichtje sturen het minste dat je kunt doen, dat is een fatsoenskwestie. Maar die is ver zoek bij hun, dat is mij nu wel duidelijk helaas 😦

Als mijn zoon de communie zou doen, dan zou ik hun dat absoluut laten weten. Ongeacht hoe hun met dingen omgaan, ik verlaag mij niet tot dat niveau en doe wat ik denk dat mijn zoon graag zou willen op die dag. Maar gelukkig doet mijn zoon geen communie en hoef ik mij helemaal niet druk te maken over die dingen.

Het was dus een week met veel nadenken, veel tranen, wikken en wegen hoe ik hiermee moet omgaan en wat ik ermee moet. Ik heb er veel over gepraat met vrienden, heb ze verteld hoe ik mij voelde en wat ik vond, heb aangehoord hoe zij hier tegen aankeken en ik moet vaak denken aan één zin die een goede vriendin van mij zei: “Je zou niet hoeven vechten voor iets dat deels van jou is!” (bedankt voor deze wijze woorden!)

Familie zoek je helaas niet zelf uit, maar ik bepaal nog altijd zelf tot in hoeverre ik moeite ga doen om iets te willen bereiken.

XmelX

One thought on “Week #4

  1. oh zo erg om dit te moeten lezen..ik dacht dat alles nu wel de juiste weg zou gaan, blijkbaar niet.😔 mijn deur staat ALTIJD open voor u. dikke kus lieverd💋

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s