Bellen met ongemak

In deze tijd van social media en  whatsapp, wordt er niet meer zoveel gebeld.. tenminste: dat denk ik. Het is veel makkelijk een klein berichtje te sturen via whatsapp, facebook, snapchat, instagram of twitter (ik mis er vast nog een paar maar ik ken alleen deze).
Zelf ben ik helemaal geen liefhebber van telefoneren, dat was ik al niet voordat de mobiele telefoon uit kwam (ja, zou oud ben ik al!) en dat is tot op heden nog niet veranderd.

Waar mijn struikelblok zit, is het oogcontact. Als ik met iemand aan de telefoon hang, dan kan ik simpelweg niet iemand aankijken. Ik zie geen gezichtsuitdrukkingen, geen emotie, niets wat de woorden van de ander kunnen onderbouwen… Daar kan ik niet zo goed mee omgaan. Nu kun je dat bij whatsapp en al die andere zooi ook niet, maar dan hoor ik ook geen woorden, dan zie ik alleen letters en dan is het altijd aan mijzelf hoe ik die woorden plaats. Een misverstand is dan ook heel snel gebeurd tijdens een whatsapp gesprek, dingen worden snel verkeerd opgevat en dan gaan discussies ontstaan.. ik heb het al zo vaak meegemaakt, ligt vooral bij jezelf dus ik geef bij twijfel altijd heel neutraal antwoord waardoor de juiste bedoeling van iets wel snel naar de oppervlakte komt. Je wordt er wel handig in.

Zelf stuur ik liever een whatsapp bericht naar iemand als ik wat zeggen of vragen wil, of als ik gewoon met iemand wil praten. Bellen doe ik alleen als het echt móet! (dat is vrijwel nooit dus, want ik moet eens even lekker niks!) Naar een huisarts, tandarts, werkgever e.d. bellen doe ik natuurlijk wel, maar ook die gesprekken hou ik heel kort.
“Gezellig” bellen met een vriendin om bij te kletsen over van alles, dat is iets wat ik dus echt niet doe. Blijkbaar is dat wel iets heel typisch voor vrouwen om te doen, maar ook hierin ben ik dan weer heel anders (ik zou een verdomd goeie kerel geweest zijn!)
Het hoeft voor mij niet zo nodig, ik praat gewoon liever face to face met iemand, zodat ik kan kijken, kan zien, kan observeren en peilen.. iemand in de ogen kunnen kijken is voor mij toch wel belangrijk tijdens een praatje.

En dan kom je thuis na een middagje thee bij mijn lieve nicht en zie je een gemiste oproep.
Bedenkelijk kijk ik op en vraag mij af of het misschien één van is kinderen zijn geweest, maar nee.. geen gemiste oproep van hun. Nog meer verbaasd kijk ik naar de naam op mijn scherm.. huh ? Waarom zou zij mij nou bellen ? Ik had haar toch verteld dat ik daar een gruwelijke hekel aan had ?
En gelijk de volgende gedachte er achteraan: pfff, gelukkig heb ik het niet gehoord en hoef ik mij niet schuldig te voelen dat ik niet heb opgenomen!
Gelijk snel een whatsapp bericht gestuurd, dat ik op visite was en de telefoon stil had staan, excuses blabla. Daarna ben ik gaan koken en toen dat eenmaal in de oven stond, heb ik mijn nieuwe groenten in de tuin gezet (aubergine, gele en rode paprika en pompoen), gelijk nog even een paar plukjes onkruid verwijderd en ineens hoor ik mijn telefoon weer.
Volledig in gedachte loop ik naar de keuken, pak mijn telefoon en zie alweer een oproep van dezelfde beller als vanmiddag…

Kolere, nu kan ik het niet maken om niet op te nemen, ik heb haar kort geleden een bericht gestuurd! Shit shit shit.. waarom kan ze niet gewoon appen ? Doen we normaal toch ook! Die bitch weet toch dat ik niet van bellen hou! Godver de godver..
(dit waren letterlijk mijn gedachtes, hebben jullie even een beeld van wat er op zo’n moment door mij heen gaat)

Ik kon er niet omheen.. voor mijn gevoel moest ik gewoon opnemen en dat deed ik dus ook.
“Wat dacht je ?? Probeer het nog maar een keer, misschien neemt ze nu wel op ? Je weet toch dat ik niet van bellen hou !”
Niet de meest normale manier om een telefoon op te nemen, zeker niet bij iemand die je nog nooit gesproken hebt, maar ik ben ook niet echt een normaal persoon. Het ijs was gelijk gebroken  (alsof er überhaupt nog ijs was, we hebben namelijk al menig uur op whatsapp samen doorgebracht) en het gesprek ging van start.
Alsof ik het elke dag deed, alsof het mij geen enkele moeite kostte en ik helemaal niet ongemakkelijk was, tussendoor mijn ovenschotel gewoon gegeten en maar gewoon door blijven praten en luisteren. Het ging echt vanzelf, ik praatte heel makkelijk, luisteren deed ik met volledige aandacht, ik heb vreselijk hard moeten lachen bij tijd en wijlen en genoot er stiekem ook nog van!
Geen idee op welk moment het was, maar ik vroeg ineens naar de tijd en ik kreeg als antwoord: 20:45 uur

What the fuck !! Dat kon niet.. dat was onmogelijk!
Maar het klopte.. ze had gelijk.. het was kwart voor 9.
Dat betekende dat we 3 uur aan de telefoon hadden gehangen. 3 uur !!! 😮
Voor iemand die niet graag belt en praat aan de telefoon, was dit toch best een ding!
Ik was echt verbaasd, stond perplex..
Ik en 3 uur bellen met iemand, dat is nog nooit voorgekomen, dit was echt een “eerste keer”-moment voor mij !

Bedankt voor die ontmaagding Liesbeth 😀
It was truly a pleasure ! (En ik kan serieus niet wachten je te ontmoeten en je recht in je gezicht uit te lachen whahahahaha 🙂 )

Ben ik de enige die niet graag belt ?? Bellen jullie vaak met vriendinnen of gaat het meestal ook via berichten ?

23 thoughts on “Bellen met ongemak

  1. Ik hou ook niet van bellen. Vooral niet van uren hangen aan telefoon. Via app vind ik beter dan kan ik ook tussen door antwoorden en mijn dingen doen. En ik via voice message is ook een optie. Ja wat beftreft telefoon denk ik dat ik toch een beetje asociaal ben hihihihi.😂 Want als ik aan de telefoon ben dan wacht ik altijd maar af wanneer er eindelijk wordt op opgehangen. I know dat is ook asociaal..hihihihhi! Maar anyways ik hou niet van telefoneren alleen om pizza of zo te bestellen. Liefs, Miss B °

    Liked by 1 persoon

    • Als ik geen zin meer heb in dat geklets dan zeg ik dat gewoon, zo ben ik wel. Ik ga echt niet verder praten als ik geen zin meer heb. Dat moet je ook gewoon kunnen zeggen 🙂 hoef je niet van die stiltes te laten vallen hahaha

      Liked by 1 persoon

      • Hahaha jaa alleen bij mij vallen er nooit stiltes ik moet alleen kijken wanneer ik eindelijk de kans krijg om af te ronden. Hahaha het is niet dat ik het niet durf te zeggen maar gezien de persoon heeft gebeld dan wacht ik meestal wanneer de persoon zelf ophangt hihihihih

        Liked by 1 persoon

      • Heeft ook niets met beleefd zijn te maken. Je bent niet onbeleefd als je aangeeft dit even niet te willen aanhoren, je bent dan eerlijk en daar heb je zoveel meer aan!

        Liked by 1 persoon

  2. Ik ben ook nooit, of ik moet echt iemand heel snel bereiken. Ik ben wel een ster in uren lang appen met iemand, desnoods de hele dag. Maar ik vind lang bellen ook maar irritant omdat je toch ondertussen weinig anders kunt doen + ik krijg er maar een pijnlijk oor van hahaha. Instanties e.d. bellen vind ik simpelweg gewoon heel spannend! En dat vermijd ik liever ook. Ik merk wel dat ik er steeds makkelijker in word, maar ik heb echt wel een lichte belangst.

    Liked by 1 persoon

  3. Wanneer ik meerdere of ingewikkelde vragen heb bel ik meestal gewoon even, om me een hoop ongeduld en eventuele misverstanden te voorkomen. Vaak wordt er dan ook met tegenzin opgenomen krijg ik het idee, maar daar heb ik schijt aan (A). Met sommige mensen kan ik wél lekker bellen, zonder dat ze me verwijten dat er ook een app voor bestaat, met mijn vader bijvoorbeeld en met een paar van mijn vriendinnen (maar die maken er dan ook een 3-urig iets van xD)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s