Old Friends..

Zenuwachtig ?
Nee, zenuwachtig ben ik heel zelden..
Gespannen ?Ja.. misschien wel een beetje gespannen.
Verheugd?
Dat zeker !!

Na een enorm emotioneel afscheid wat ik (voor mijzelf) heb genomen van Udo* vorige week, kreeg ik de meest hartverwarmende reactie van mijn oude (beste) vriendin. Ik was al heel blij dat ik het mocht schrijven, want dat heb ik uiteraard eerst gevraagd en heb haar na het online zetten van de blog een linkje gestuurd. Mijn respect ging zeker ook naar hun uit, dus ik moest het wel delen en hun laten lezen wat dit voor mij heeft gedaan.
Later stuurde zij via Facebook een privé bericht en hebben we nog even wat gebabbeld, toen ze uiteindelijk vroeg of ik het leuk vond misschien een keer langs te komen.
Zonder enige twijfel zei ik volmondig “Ja natuurlijk wil ik dat!” en zo geschiedde dat ik vandaag al bij haar op de koffie ben geweest.

De hele week is het door mijn hoofd gegaan, herinneringen van toen.. god wat hebben wij een lol en plezier gehad samen. Wat was ik vaak bij hun thuis en wat zijn er veel momenten geweest dat ik mij af heb gevraagd waar het mis is gegaan.. wanneer het punt kwam dat we elkaar aan het verliezen waren. Groeiden we beiden een andere kant op ? Lagen onze interesses anders ? Of hadden we niets meer van elkaar te leren ? Al deze vragen, samen met alle geweldige herinneringen passeerden allemaal de revue deze week. Na een half uurtje rijden met de  muziek hard, met de  emoties in mijn keel, stond ik om 11 uur aan haar deur en toen ze open maakte zag ik niets anders dan mijn oude vriendinnetje.
Alsof de tijd had stil gestaan
Hetzelfde gevoel
Nog altijd
Ik pakte haar gezicht met een brede grijns vast en zei dat ze nog altijd hetzelfde uitzag en geen jaar ouder is geworden, waarnaar ik haar innig knuffelde!
Wat was het heerlijk om dit zo te voelen.. na zoveel jaar! Wauw.

Eenmaal binnen heb ik haar mannetje (met wie ze al bijna 20 jaar samen is 😮 ) ook even geknuffeld en toen zat daar ineens een klein engeltje op de bank.. haar lieve jongste dochtertje, met zo’n schattig toetje en ogen die mij vragend aankeken en zeiden: Wie ben jij dan ?! hahahahahahaha te leuk 🙂
Eerst heeft Claudia mij het bidprentje laten zien wat naast een potje met een beetje as van Udo* stond, erbij stond een foto van hem, zijn bril en een roos van de crematie. Ik heb eerst naar zijn foto gekeken, een lachende Udo, zoals ik hem altijd gekend heb met van die mooie heldere ogen.. daarna las ik het bidprentje en mijn haren gingen overeind staan. De emoties in mijn keel schoten ineens alle kanten op
“Het ga jullie goed”

Daarna heeft ze mij verteld hoe het laatste jaar verlopen is, hoe snel het eigenlijk gegaan is maar gelukkig wel op een manier zodat ze afscheid hebben kunnen nemen, zodat ze alles nog tegen elkaar gezegd hebben wat ze wilden. Bij het luisteren van dat verhaal heb ik mijn tranen moeten wegslikken, vond het vreselijk te horen dat hij zoveel pijn had.. dat het zo zwaar was voor hem. Maar hij is met alle liefde geholpen, verzorgd en respectvol behandeld, alles tot in de puntjes geregeld.
Ik ben niet goed met emoties, ik weet niet goed hoe ik er mee om moet gaan, dus ik heb ze door mijn lijf laten schieten maar alles vooral bij mezelf gehouden.

Daarna zijn we wat gaan praten over hoe het ons de laatste jaren is afgegaan, we hebben heel wat jaartjes gemist van elkaar dus hadden beiden wel heel wat te vertellen. Oude herinneringen hebben we ook opgehaald en het was wederom zo ontzettend gaaf ineens zo’n verbintenis te voelen die jaren lang weg is geweest, maar duidelijk alleen verstopt zat.
“Oh Mel !! Weet je nog die keer… ”
en nog voordat ze haar zin kon afmaken begon ik al te lachen en zei :
“Jaaaa, zeker weet ik dat nog, die keer dat jij je glas liet vallen!”
en bij het terugdenken aan die middag hebben we echt zo hard moeten lachen, dat was de meest idiote en gezellige middag die we gehad hebben volgens mij.
Maar dan is het toch geweldig als je beide die herinnering hebt, direct weet dat die herinnering bedoeld wordt en we er beiden nog zo vrolijk van worden !?!

De tijd vloog voorbij.. ineens was het al 2 uur en toen heb ik er nog een half uur over gedaan om daadwerkelijk in mijn auto te gaan zitten en weg te rijden.
Tijdens onze afscheidsknuffel vroeg Claudia of we contact hielden..
Ik wil niets liever dacht ik.. Maar ik zei dat ik haar nummer had, dat we snel weer moesten afspreken, we misschien nog eens op stap moeten gaan en zeer zeker contact moeten houden. Dit zijn geen loze woorden, ik wil zeker contact houden en haar snel weer zien en nadat ze mij nog een bidprentje heeft gegeven van Udo*, ben ik in de auto gestapt en weg gereden.
Toen ik de straat uit reed, de hoek om was en een plekje zag waar ik even kon staan heb ik de auto aan de kant gezet, muziek iets harder gedraaid en mijn ogen gesloten.
Gemengde gevoelens van vreugde, liefde, verdriet, gemis en vriendschap..
Het heeft allemaal een rede gehad
En de rede waarom we elkaar weer gezien hebben vandaag, is door een vreselijk verlies wat ontzettend veel pijn doet.. dat is zo vreselijk dubbel.
Maar het was ook fijn, leuk, gezellig, als vanouds
En daar stond ik, langs de weg met Melissa door mijn auto schalkend, huilend van verdriet of blijdschap.. of misschien beiden.
Ik heb even nodig gehad tot mezelf te komen en daarna ben ik naar huis gereden.

In de auto toch weer aan het nadenken wanneer we elkaar nou verloren hebben..
en of we elkaar nu misschien weer gevonden hebben ?

Wat een heerlijk wijf is het ook 😀

19 thoughts on “Old Friends..

  1. Geweldig geschreven weer!

    Was een super middag! Heerlijk om je te knuffelen…. voelde zo ontzettend vertrouwd. Bij de eerste knuffel dacht ik: “Zo, die laat ik niet nog eens uit mijn leven gaan”.
    De tijd vloog inderdaad voorbij!

    Ik denk dat we elkaar weer gevonden hebben…..

    Dikke kussss

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Week #25 | My journey..

  3. ik heb ook zo’n vriendin, al vanaf de kleuterschool. zij heet Wil. We werkten twee jaar bij dezelfde firma. Op haar trouwdagmet T. leerde ik F. kennen, met wie ik jaar later trouwde, en net als Wil en T. kregen wij zes kinderen. Samen met onze oudste dochters hebben Wil en ik vorig jaar een mooie wandeling bij de Posbank gemaakt. En nog steeds delen we lief en leed, meestal over de mail.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s