Pas ik in een hokje ?

Altijd maar denken, denken, denken.
Alles moeten begrijpen, overal over na denken..
Dat houdt niet op bij mij.. elke moment van de dag zijn er gedachtes die alle kanten op vliegen, die mijn hersenen prikkelen.

Soms denk ik niks.. 1x per week om precies te zijn, als ik een goede yoga sessie heb.
Dan heb ik een half uurtje waarin ik alleen maar bezig ben met lichaam en geest en zijn al mijn gedachtes over andere zaken even naar achteren geschoven. Het lukt niet altijd, maar vaak wel en de rust die er dan in mijn hoofd heerst is vredig en zo fijn!
Maar als ik dan al langzaam naar mijn auto loop, komen ze weer: als een vloeiende horde van marcherende soldaten, stormen ze mijn hoofd in.
Ik zou bijna “Welcome back” zeggen want het is voor mij vreemd als ze niet aan kwamen gewandeld.

“Moet je dan alles willen begrijpen?” zei iemand nog tegen mij deze week..
Ja… eigenlijk wel. Ik kan mijn hoofd breken over dingen die ik echt wil begrijpen maar waar niemand mij een helder antwoord of uitleg op kan geven. Daar kan ik eindeloos over blijven piekeren, zoekend naar antwoorden of een uitleg die het verklaarbaar maakt.
Ik denk dat dit echt mijn slechtste eigenschap is. Niet dat het heel slecht of vervelend is (soms wel..), maar meer omdat het enorm veel energie kost, vaak nutteloze energie, energie die ik 10x beter voor andere dingen had kunnen gebruiken. Dat stoort mij wel, maar het is nu eenmaal het aard van het beestje. Soms kan ik het wel enigszins naast me neer leggen, maar dat is meestal wel alleen met echt onzinnige dingen die er totaal niet toe doen (en ze nog willen begrijpen he !? Ik mis een aansluiting in mijn hersenen ergens denk ik)

Iets waar ik al een tijdje over nadenk, maar wat ik ook weer heb weg gestopt omdat ik er zelf heel erg van verward raakte, is mijn geaardheid.
Een korte samenvatting: mijn eerste echte relatie begon op mijn 17e. Met die man ben ik getrouwd, heb ik 2 kinderen gekregen en na 17 jaar ben ik van hem gescheiden. Wat er in dat huwelijk allemaal is mis gegaan bespaar ik iedereen (zou een verdomd goed boek worden!), maar scheiden van hem was de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb. Daarna kreeg ik een relatie met een vrouw. Ze was mijn beste vriendin op dat moment, had mij door heel veel ellende al gesteund (en andersom) en we waren beide helemaal klaar met mannen en wilden nooit meer een relatie met een vent. We begrepen elkaar op een heel ander niveau, konden uren, avonden, nachten met elkaar praten en vulden elkaar gewoon aan. Mijn kinderen zagen haar als een gelijke van mij, als een moeder. Ze hielden van haar en al heel snel waren ze dan ook heel erg aan haar gehecht. Ook lichamelijk waren we “gewoon” een stel, knuffelen, kussen, seks, de hele mikmak. Niet zo overdreven (zeker niet buiten de deur en tussen de lakens was het al helemaal geen Wonderland!) maar wat voor ons goed voelde. Zij was absoluut niet lesbisch, had er nog nooit over nagedacht, laat staan een vrouw gekust. We waren ook niet verliefd, het was een hele andere liefde die we voor elkaar voelde.  Ik daarentegen had wel al eerder met een vrouw gekust (enzo..;) ) dus ik wist hoe het voelde en voor mij was een vrouw een verademing, een bevrijding, ontspannen en fijn.. (heeft met mijn verleden te maken, lang verhaal.. )
Ik dacht echt dat ik mijn leven met haar zou delen, samen oud worden en die zeik allemaal. Was het niet dat zij er ineens heel anders over dacht (waarschijnlijk toch die 15 centimeter die ze miste) en er op een dag gewoon vandoor ging. Na een relatie van 4 jaar werd deze bruut beëindigd met een email, waarin ze mee deelde niks meer in ons te zien.

Ik ben nu een jaar verder en ook dit blijkt achteraf alleen maar heel goed voor mij te zijn geweest, want deze dame heeft meer kapot gemaakt dan mij lief is. Dus het beeld van oud worden samen, is niet iets waar ik nog met een huilend hart op terug kijk. Dat jaar alleen had ik nodig, om zelf met dingen om te leren gaan, om mijzelf te leren kennen en vooral om weer tot mijzelf te komen. Ik ben er nog lang niet, zit er nog middenin zelfs maar ik heb dus wel al vaker de vraag gekregen:
“Ja Mel, vertel nou eens.. ben je nou lesbisch of niet ?”
Ik weet dan gewoon niet wat ik moet zeggen..
Omdat ik het gewoon niet weet.. of ik lesbisch ben of niet.
Het geeft zo’n vreselijk verwarrend gevoel, maakt mij enorm onrustig terwijl het er helemaal niet toe doet wat ik ben.. maar als je het zelf niet weet en er echt over na moet denken.. dan geloof maar dat het je verwart !
Ik heb hier al maanden niet meer over willen nadenken, ik wil er niet mee bezig zijn juist omdat het mij zo verwart.
Tijdens een gesprek vorige week kwam ineens een opmerking voorbij:
“Ik dacht wel dat je lesbisch was..”
en dat heeft de wielen in mijn hoofd direct weer aan het draaien gezet.
Waarom denk je dat ?
Is er iets anders aan mij ?
Loop, kleed of doe ik anders waardoor je dat denkt ?
Er moet toch iets zijn waardoor je dat idee krijgt ?
Gelijk een vragenstorm in mijn hoofd, maar die heb ik op dat moment voor mezelf gehouden, want ik werd er gelijk weer onzeker van (ik ben niet het type dat snel onzeker is, wat een vreselijke gevoel!). Ik heb eerst een vriendin van mij gesproken en gevraagd of dat klopt.. als je mij zou zien, lopen of zitten, zou je dan denken dat ik lesbisch was ?
Natuurlijk is dat voor vriendinnen die je al langer kennen moeilijk te zeggen, want die kennen je en die staan misschien te dichtbij om daar een reëel antwoord op te geven. Maar ze zei dat ze het zich best kon voorstellen en na mijn vragenstorm op haar te hebben afgevuurd was de enige reactie die ze had:
“nee, weet ik niet.. gewoon.”
Aaaaarrrghhhh.. daar kan ik niks mee. Ik kreeg niks om dit voor mijzelf te begrijpen waarom iemand dat zou denken.

Onzekerheid is bij mij echt zeldzaam, ik voel dat niet vaak. Sta in die zin vrij stevig in mijn schoenen, maar dit is blijkbaar een gevoelig plekje.
Ik moest dit dan ook vragen omdat ik er anders mee bleef zitten en nog langer die verwarring en gedachtes had, pffff.. dus ik heb de vraag vrij direct gesteld.
“Waarom dacht je dat ?”
“Maakt dat wat uit ? Dat boeit toch niet ?”
“Ik moet dat gewoon kunnen begrijpen..”
“Ik weet het niet.. gewoon, dat dacht ik”
Aaaaaaaarrrgghhhh.. gewoon! Hoezo gewoon ??! Alweer dat gewoon !
De frustratie kwam volgens mij wel over, want wederom kwam de opmerking
“Het maakt toch niet uit ?? Je bent wie je bent! Dat boeit toch niet!”
Nee, het boeit ook niet maar als je zelf niet goed weet wat je bent.. wat je wilt.. wat je voelt.. dan wil je daar graag een bredere uitleg bij zodat je er zelf misschien nog wat mee kan.
..of….
weet ik dat wél, maar wil ik er niet aan toegeven ?
Ik wil géén relatie meer met een man.. dat wil niet zeggen dat ik niks voor een man kan voelen of verliefd kan worden, maar lichamelijk wil ik er niks meer mee en is een relatie dus ook uitgesloten.
Dat valt gewoon af..
Dan blijft alleen nog een vrouw over.. daar kan ik wel wat mee (0e, dat klinkt een beetje nasty) maar kan ik daar ook verliefd op worden ?
Ja, dat kan ik.. want dat heb ik al eens bewezen.
Dan is het toch simpel Mel..
Is het dat ? Is het zo simpel ?
Pas ik in dat “hokje” ?
Pas ik überhaupt in een “hokje”?

Ik ben altijd al anders dan anderen geweest, maar ik had toch wel graag wat meer normaal willen zijn zodat ik mijzelf niet alles zo moeilijk moet maken…
Ik denk er nog eens over..

Wordt vervolgd..

XmelX

18 thoughts on “Pas ik in een hokje ?

  1. Nou Mel, dat is nogal een openbaring en een heel open log! Je denkt er nog eens over…. leuk einde wel. Ja dat is dus jouw euvel hè.. teveel denken.
    Probeer het leven eens te laten komen zoals het komt, het is zo’n stuk gemakkelijker leven. Maar ja, dat zit niet in je want je wilt alles snappen. Ik moet zeggen, ik zeg ook heel vaak, nou daar snap ik nou helemaal niks van en wil dan ook het naadje van de kous weten. Maar steeds vaker merk ik dat ik ook denk. Ach het zal wel.. en dat voelt super. Maar ja, ik ben een beetje ouder dan jij, dat zal er ook wel mee te maken hebben. Succes met je zoektocht, want dat is het toch ook in wezen! XXX

    Liked by 1 persoon

    • Ja het was ook wel even een drempel dit te plaatsen, way out of my comfort zone!! Maar ergens voel ik dat ik dingen moet gaan forceren anders kom ik geen steek verder.
      Ik heb hier duidelijk moeite mee maar weet nog niet goed waar ik precies moeite mee heb.. snap je ?! Als het denken eens op zou houden dan zou het allemaal zoveel makkelijker zijn hahahahahaha. Bedankt voor je reactie, dat is waar ik naar zoek: discussie! 😉😘

      Liked by 1 persoon

  2. Sterke, persoonlijke blog van jou. Weet je…van denken word je gek! Stop met denken en wees jezelf. (Sinds gisteren aan het leren over mindfulness; -)) Maar echt, mijn gedachten maken mij zot. Dus, ik versta je. Probeer het los te laten. Tijd brengt wel meer antwoorden denk ik. Maak het jezelf wat makkelijker. Hoef je echt alles te weten? 😛 Start eens met Mindfulness. Misschien iets voor u. Uw gedachten laten voorbijgaan. Dat kan je blijkbaar leren. Ik ga het alvast proberen. Anders steken ze mij binnen 10 Jr in t’zothuis.

    Liked by 1 persoon

  3. Wat mooi! En wat persoonlijk om te delen, daar heb ik echt bewondering voor! Je houdt van mensen….man, vrouw, etiketje lesbisch of hetero…. wat maakt het uit. ‘Houden van’, daar gaat het om. Zolang jij maar weet van wie en jij je daar fijn en ‘jij’ bij voelt.
    Wat Regenboogvlinder ook zegt, laat het komen zoals het komt. Ook al wil je alles begrijpen. Volg je hart. Dan komt dat begrip vanzelf ❤❤❤

    Liked by 2 people

    • Dank je wel Gansje… ik maak het zelf soms heel ingewikkeld terwijl dat helemaal niet nodig is. Door dit te delen krijg ik reacties en gedachtes terug en daar heb ik wat aan !! Het was wel een drempel en heb er even over nagedacht of ik dit moest delen.. maar waarom niet.. kan er alleen wijzer van worden. Nogmaals bedankt 😘😘😘

      Liked by 1 persoon

  4. Op het psychische gebied heb ik nogal wat meegemaakt. En mogelijk is dat ook jou probleem?
    Ik heb geleerd tijdens de cognitieve gedragstherapie om GEVOEL EN VERSTAND OP ÉÉN LIJN TE ZETTEN, WAARNA IK EEN BRSLISSING KAN NEMEN.
    Wordt vervolgd!

    Liked by 1 persoon

    • Ik heb idd genoeg meegemaakt ja.. en het woord therapie komt vooralsnog niet voor in mijn leven. In de zin dat ik nog nooit in therapie ben geweest op de momenten dat ik dat misschien wel nodig had. Maar daar schiet ik nu niks meer op.. gevoel en verstand op één lijn ? Die wijken normaal wel wat af van elkaar..

      Liked by 1 persoon

  5. Pingback: Week #34 | My journey..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s