Ik ben ook maar een mens..

Ik ben ook maar een mens.
Van vlees en bloed, met gevoel en een hart.
Ik probeer mijn best te doen, om goed te zijn voor alles en iedereen maar vooral voor mijzelf.
Want hoe egoïstisch dat voor sommige misschien klinkt
ik ben zelf de belangrijkste persoon in mijn leven.
Net zoals JIJ de belangrijkste persoon in JOUW leven bent.

We moeten zuinig zijn op ons zelf, want feit blijft dat als je zelf de weg kwijt bent, niet van jezelf houdt of aan jezelf twijfelt, je dat ook uit naar de buitenwereld en deze dus niet de persoon te zien krijgen die je écht bent.
Je houdt anderen, maar vooral jezelf, dan voor de gek en dat kan niet de bedoeling zijn.

Ik heb een roerend jaar achter de rug..
Heb intense pijn gevoel. Pijn die door merg en been gaat.
Het voelde alsof mijn lichaam in brand stond, alsof ik midden in het vuur stond en een brandende pijn van binnenuit voelde, die door niets geblust kon worden.
Een hart die dusdanig gekwetst en beschadigd is geworden, dat hij nu ingemetseld is waardoor niemand meer erbij kan en het dus niet meer gekwetst kan worden.
Een psyche die bijna gek is geworden van alle gedachtes, alle bedenkingen, alle twijfels..

En dat laatste is iets vreselijks: twijfels.

Twijfels over alles, maar vooral twijfels over mijzelf.
Ligt het aan mij? Doe ik niet hard genoeg mijn best? Laat ik niet genoeg van mijzelf zien? Of laat ik misschien teveel van mijzelf zien? Ben ik het niet waard? Doe ik iemand tekort?
Ik heb werkelijk aan àlles getwijfeld het afgelopen jaar.
Wel vaker heb ik de bodem gezien in mijn leven, om mijzelf via diezelfde bodem weer af te zetten en een weg naar boven te vinden.
Maar het afgelopen jaar leek die bodem dieper dan ooit..
Ik heb letterlijk op de grond gelegen, midden in de kamer, opgevouwen als een hoopje ellende, afvragend welke lessen ik hier nu weer uit moet halen en waarom het zo vreselijk hard moet zijn.
Schreeuwend, tegen de muur slaand, vragend, smekend naar antwoorden..
Maar met zo´n heftige en negatieve emoties komen die antwoorden natuurlijk niet.
Eerst moet je rust vinden, kalmte in de storm van gevoelens die door je lichaam gaan.
Pas dan kun je relativeren en stapje voor stapje de weg naar boven vinden.

Ik heb keuzes moeten maken, voor mijzelf moeten kiezen vooral en dat had ik één keer eerder gedaan (bijna 6 jaar geleden, toen ik ben gaan scheiden). Dat was  een moeilijke stap, was een zware tijd, ik wist niet goed waar te beginnen en terwijl ik dacht toen mijn eigen touwtjes eindelijk in handen te hebben, werd ik gewoon weer geleid en geleefd.
En ik heb dat toegelaten, (onbewust maar toch) omdat dat gewoon vertrouwd was voor mij, ik had immers nog nooit voor mezelf geleefd.
Dus ik moest alleen zijn, de tijd nemen om mezelf eens goed in de spiegel aan te kijken, terug te gaan naar waar het fout is gegaan en van daaruit verder werken.
Die reis is vorig jaar begonnen en ik ben heel ver terug in mijn verleden moeten gaan, om het begin te vinden. Dat heeft nogal wat emoties en gevoelens met zich mee gebracht en ik wist meteen:
Dit wordt zwaar, ik moet heel diep gaan maar het is nodig om volledig tot mijzelf te komen.

Ik ben er nog niet..
Ik ben er nog lang niet!
Maar ik heb al flinke stappen gemaakt.. onderweg nieuwe lessen geleerd en de hardste is toch wel dat jezelf in de spiegel aankijken echt niet makkelijk is en zeker niet altijd even mooi. Doordat ik mijn hart heb verstopt, ben ik keihard geworden, is mijn subtiliteit weg en zeg ik eerlijk en direct hoe ik mij voel en wat ik van bepaalde dingen vind (als daar naar gevraagd wordt).
Ik probeer zoveel mogelijk te genieten van al het moois dat ik dagelijks zie en voel, van mensen om mij heen, maar ik heb ook momenten dat ik het zwaar heb, dat ik niks kan verdragen, mijzelf in de weg zit en op die momenten ben ik heel erg op mijzelf en duw ik iedereen weg.
Dan wil en kán ik niet praten en verstop ik mij achter diezelfde muur als waar mijn hart achter ligt, wat er ook voor zorgt dat ik vals en gemeen kan zijn als iemand probeert dit te doorbreken.
Simpelweg omdat ik het doodeng vind als iemand mij zo ziet.. in mijn hoekje, met mijn verdriet en pijn. Ik deel het niet graag, ik weet niet goed hoe. Dan lijkt die steen weer zo aantrekkelijk om onder te kruipen.

Maar ik ben onderweg ook mensen tegen gekomen die het wel een stuk makkelijker hebben gemaakt voor mij, waar ik mij vrijwel direct op mijn gemak voelde en het praten dan ook verbazend makkelijk ging, want praten is iets wat ik écht moet leren.
Je praat gewoon, laat wat los, dingen waar je wel al wat makkelijker over praat, pijnpunten die nog dagelijks mee spelen en dan ineens zeg je iets waar je zelden of nooit een woord over gesproken hebt..  op die momenten verbaasde ik mij wel over het gemak waarmee ik bepaalde dingen deelde en hoe fijn en prettig het ook voelde.
Het was buiten mijn comfort zone, maar toch voelde het positief. Een stap in de goede richting!
Ook heb ik dit bij mensen geprobeerd, waarvan ik dacht dat het net zo prettig zou voelen, maar daar liep ik tegen een muur, werd ik overspoeld door verhalen waar ik niks mee kon, voelde ik mij weg geduwd en onbelangrijk en dus klapte ik weer dicht.
Bij zo´n mensen moet je het oppervlakkig houden, praten over koetjes en kalfjes, het weer en werk maar niet over dingen die echt dicht bij je staan, want daar wordt toch niet naar geluisterd.
Ook niet erg, die mensen heb je ook en daar moet je gewoon verschil in maken.

En dan heb je nog mensen die je muur ineens volledig verwoesten, zonder dat je het door hebt.
Je ineens dingen voelt die je al een jaar niet meer gevoeld hebt, een hart die warm wordt, weer lijkt te leven en lacht.
Een vertrouwd  en volledig ontspannen gevoel.
Geen vlinders of verliefde gevoelens, daar ben ik nog lang niet aan toe (en die laat ik ook niet toe), maar simpelweg een warm, fijn, vertrouwd en overweldigend gevoel. Een klik.. een connectie.. een band ?
Het maakt mij echter ook weer kwetsbaar, iets waar ik een jaar lang niet mee bezig ben geweest.
Sja, dan zijn er altijd van die gemene, gevoelloze personen die daar gelijk misbruik van maken en als een koe dwars over je heen lopen.
In je hart prikken en duwen op pijnpunten, dingen roepen die nergens op slaan waarnaar je achter blijft met verbazing, verontwaardiging en een kutgevoel.

Ik moet het loslaten, naast mij neer leggen en de onnozelheid van de ander gewoon voor lief nemen en er niet meer aan denken.
Maar ik realiseer mij ook dat ik weer kwetsbaar ben..
daar waar ik een jaar lang dwars door alles en iedereen heen gerend ben…
ligt mijn hart nu weer open en bloot.

Ik ben weer mens.. van vlees en bloed, met gevoel en een hart. 

XmelX

13 thoughts on “Ik ben ook maar een mens..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s