Hockey verhalen #2

Jaja, op woensdag is de hockey training van Mike en tot nu toe is het elke keer wel de moeite waard hier iets over te schrijven 🙂

Deze keer zijn we iets eerder van huis gegaan, omdat we nog eerst naar een speciale winkel moesten om een wedstrijd tenue te halen voor Mike.
Vorige week kreeg ik namelijk telefoon van de hockey club en deze hadden tijdens een vergadering Mike besproken, waar ze wel behoorlijk van onder de indruk waren.
Normaal laten ze nieuwe spelertjes een half jaar trainen alvorens ze echt klaar zijn om mee te doen aan wedstrijden, maar bij Mike hadden ze nu wel al zoiets van: die jongen is er gewoon klaar voor!
Dus de vraag was of ze alles in orde mochten maken om Mike zo snel mogelijk mee te laten doen met wedstrijden. Hij wil zelf niets liever dan wedstrijden spelen, dus uiteraard heb ik mijn akkoord gegeven, maar dan moet ik natuurlijk wel zorgen dat hij ook een tenue heeft (die moeten de spelers namelijk zelf aanschaffen). 
Vol goede moed lopen we de winkel in en ik zie al snel zijn clubkleding hangen, ik pak zijn maat shirt, broek en vraag de aardige mevrouw in de winkel naar de sokken van zijn club. Na nog wat rond te hebben geneusd, ben ik gaan afrekenen en toen die, ineens niet meer zo leuke mevrouw, zei dat ik € 87,85 moest betalen viel mijn mond even heel kort open van verbazing !
In gedachte vroeg ik mij af of ik misschien nog iets erbij gekocht had, een hockey stick of een tas ofzo, maar het waren toch echt alleen de sokken, het broekje en het shirt !
Eenmaal in de auto pakte ik het bonnetje erbij en zag ik dat de sokken € 12,95 kosten (normale prijs), het broekje € 34,95 (WAT !?!?) en het shirtje € 39,95 (OMFG!! Are you fucking kidding me !?!) .
Het moet wel idioot goede kwaliteit zijn, want dit zijn echt belachelijke prijzen voor een shirtje en broekje.. goeie god! Wat een bedragen hahahahaha, ik had hem beter op voetbal kunnen zetten LoL, voor mijn portefeuille was dat beter geweest in ieder geval 😛

Enfin, we zijn daarna op weg gegaan naar de hockey club, maar aangezien we van een hele andere kant kwamen heb ik mijn navigatie aan gezet (ik ben heel goed in de weg vinden.. NOT). Mijn navigatie had echter zijn dag niet denk ik, want hij bracht mij naar een plek waar echt geen hockeyclub lag en ik dus vloekend en tierend maar op mijn eigen gevoel ben gaan rijden.
Iedereen mag nu heel hard lachen, want richtingsgevoel heb ik dus echt niet ! 😛
Geef mij een kaart en ik rij zo overal naar toe, maar als ik op eigen gevoel moet rijden, dan kom ik ergens in Venlo uit gok ik.
Het lot was mij goed gezind want ineens zag ik iets bekends en van daaruit wist ik wel waar ik (ongeveer) naar toe moest rijden. Mike was al langzaam aan het panieken op de achterbank (hij haat het om te laat te komen, net zoals ik) en toen ik eenmaal op de goede weg zat en zeker wist waar ik was, zei ik tegen hem dat we het net gingen halen!!
Een zucht van verlichting volgde en hij keek mij gerustgesteld aan
“De volgende keer vertrekken we gewoon van thuis, hè Mam!” 
“Ja jongen, zeker weten!” (hij heeft net zo weinig vertrouwen in mijn oriëntatievermogen als ik zelf).

We waren dus inderdaad net op tijd op de training en Mike snelde gelijk het veld op.
Ik zocht weer een plekje op langs het veld en na 5 minuten was ik al volledig verkleumd van de kou.
Ik kan er zó niet tegen hè!
Het was gewoon koud, er stond een vies, koud windje en het feit dat er maar 1 andere moeder een paar meter naast mij stond, maakt het wel duidelijk dat het gewoon echt geen weer was om een uur buiten te staan !
Er was verder niemand te bekennen, alleen een andere moeder en ik. Geen creepy kerel gelukkig, die zat vast in de kantine zich op te dringen aan anderen (ik wist wel dat het een pussy was! 😛 ) of andere ouders die naar hun kind kwamen kijken.
En toen de andere moeder na een half uurtje ook richting de kantine liep, stond ik daar moederziel alleen.. te kijken naar mijn zoon die vol passie aan het trainen was.
Af en toe begon ik wat te hupsen, beetje beweging in mijn lichaam te krijgen zodat het rillen op hield maar het hielp niet echt. Mijn tenen waren inmiddels los gevroren van mijn voeten en lagen los in mijn schoenen, brrrr!
Een kwartier voor het eind van de training begon het ook nog te miezeren !!
Natuurlijk, alsof het nog niet koud en vies genoeg was, heel fijn!

Toen de training afgelopen was en Mike op mij af kwam lopen, begon hij te vertellen over zijn training. Ik heb hem gewoon laten praten, hij was zo enthousiast.. maar ik vroeg mij wel af of hij niet door had dat ik gewoon het hele uur naar hem heb staan kijken !!
Als ik nu al zo verkleumd raak van de kou, wat wil dat geven als het écht goed koud gaat worden en meneer moet trainen ?
Moet ik dan mijn heil ook maar in de kantine zoeken ?
Vooralsnog is het voor mij een donker, onheilspellend hok, een verzameling van mensen die denken dat ze beter, mooier en interessanter zijn dan anderen en die je het licht in de ogen soms niet gunnen.
Zo word ik in ieder geval af en toe bekeken daar en hoe zeer het mij ook NIET boeit, misschien moet ik gewoon eens heel spontaan en aardig doen tegen ze en ze eens laten zien dat ík degene ben die boven hun staat 😀
Hahahaha, ik heb er nu al zin in ! 😛

Mijn tenen hebben het overigens overleefd en zijn niet afgestorven, na een uurtje had ik weer mijn volledige gevoel terug 😛

XmelX

4 thoughts on “Hockey verhalen #2

  1. Pingback: Week #41 – deel 1 | My journey..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s