Christmas Terror

Ik weet niet hoe ik moet beginnen.. ik heb zelfs moeite met de juiste woorden te vinden en dat gebeurt mij niet zo vaak.
Het zou allemaal zo anders moeten zijn..

24 december, de ochtend voor kerstavond, ik voel een steen op mijn maag liggen en ik heb op deze “warme” ochtend al menige jankbui gehad.

Straks gaan we naar mijn ouders, Kerstavond vieren en ik zou nergens anders willen zijn op die avond dan daar, want de mooiste herinneringen die ik van Kerstavond heb, heb ik bij mijn ouders gemaakt.
Ik heb een handjevol Kerstavonden bij mijn ouders gemist, maar ik zie mij in de toekomst niet snel ergens anders kerstavond vieren simpelweg omdat het bijna zo hoort. De keren dat ik ergens anders was, waren niet zoals het hoorde, voelde niet goed en dus is dit voor mij gewoon vanzelfsprekend.
Alleen ben ik niet enigst kind, ik heb ook nog een broer die anderhalf jaar ouder is dan ik.
Als kinderen groeiden we heel hecht op, deden alles samen, deelden zelfs straf die we kregen en we waren heel lang onafscheidelijk.
Veel is veranderd, sinds mijn tienerjaren al.
Ik ging door een hel (zonder dat iemand het wist), hij kreeg een vriendin (die later zijn vrouw werd) en beiden veranderden we. Maar we konden het altijd goed met elkaar vinden, hadden altijd lol, ik kon hem vertrouwen en het was altijd fijn samen te zijn (al zag ik hem steeds minder en had hij steeds minder tijd voor mij, maar dat krijg je met een gezinsleven).
Een aantal jaar geleden ging het helemaal mis, contact met mijn ouders was minimaal maar daar praatte ik met hem niet over. Ik wilde hem niet belasten met de issues die ik had met onze ouders, want ik wilde niet dat hij anders over hun ging denken.
Mijn ouders dachten daar anders over en hebben alles gedeeld met hem, de discussies en problemen die mijn ouders (lees moeder) en ik hadden, werden in HAAR emotie en woorden bij mijn broer neergelegd en die woorden worden dus verdraaid, in een ander context verteld en dan komt het helemaal verkeerd over.
We leggen de dingen altijd uit in ons eigen voordeel en dat is iets waar mijn moeder heel erg goed in is.
Daarom wilde ik daar niet met mijn broer over praten, je zegt de dingen toch altijd net iets anders en dan komt het misschien helemaal verkeerd over.
Zonder dat ik hier ooit met mijn broer over gepraat heb, kreeg ik op een vrijdagochtend een telefoontje met het nieuws dat ik niet meer welkom was.
Hij had dingen gehoord en gezien en zonder verdere uitleg (die hij weigerde te geven) werd dit nieuws even op mijn bord gegooid.
Die pijn die ik daarvan voelde (en nog steeds voel) was onbeschrijfelijk.

Vorig jaar heb ik Kerstavond ook bij mijn ouders gevierd en mijn broer was er uiteraard ook. Die avond was gezellig, er werden gesprekken gevoerd en het was toch best ontspannen. Ik had weer contact met mijn ouders (een aantal maanden) en dit was dus ook een eerste stap naar een mogelijk herstel van het contact tussen mij en mijn broer.
Die avond is zonder problemen verlopen en het was heel gezellig.
De tijd erna bleef het gewoon stil tussen mij en mijn broer, maar dat was oke.
Tot ik ineens via anderen moest vernemen dat mijn nichtje het vormsel deed. Uiteraard snap ik maar al te goed dat ik niet uitgenodigd wordt voor feestjes (ik zou niet eens gaan), maar heb dan op z’n minst het fatsoen om mij even te melden dat ze het vormsel doet zodat ik even naar de kerk kan gaan! Helemaal niks.
Wauw, zo graag wil hij de boel dus niet oplossen.
Nadat ik nog eens een berichtje stuurde over een lading kleding die ik voor mijn nichtje had en ik daar totaal geen reactie op kreeg, voelde ik mij behoorlijk als vuil behandeld en zeker niet als familie!
Het deed pijn, om gewoon nog altijd genegeerd te worden en hoewel ik van binnen kapot ging, nam de woede het over en was ik er volledig klaar mee.
Daar bovenop had ik afgelopen donderdag nog woorden met mijn moeder, die het in eerste instantie voor mij opnam, maar nadat ze met mijn broer (en vrouw!) gesproken had, het ineens eens was met mijn broer!
Ze praten dus gewoon nog lekker door over mij achter mijn rug om, maar niemand die even met mij hierover praat ??
Nothing changes.

Nu is het dus de ochtend van Kerstavond en moet ik die gaan vieren met mijn broer erbij.
Ik heb geen zin om met hem te praten, ik kan niet maar doen alsof er niets aan de hand is en gewoon de gezellige Mel uithangen.
Dat huichelachtige gedoe is niet voor mij weg gelegd, maar mijn broer en mijn ouders zijn daar echt heel goed in.
Ik val daar echt buiten, ik ben zo helemaal niet en heb het hart op mijn tong liggen.
Het is dus ook een hele opgave om deze avond door te komen.
Ik word heen en weer getrokken door mijn gevoel.
Als ik er onderuit kon komen, dan deed ik het maar ik weet hoe veel zin mijn kinderen in deze avond hebben en zij kijken hier al de hele maand naar uit dus ik ga hun dit niet afnemen.

Maar hoe moet ik die avond doorkomen ?

Ik ben al bezig met een dik, vet, wit licht om mij heen te zetten, er staan al wat extra muren om mij heen en ik heb ook al de nodige maskers opgezet.
Dat moet mij beschermen tegen mijzelf..
Ik wil geen scène bouwen, ik wil geen dingen zeggen op die avond die niet gepast zijn.. en zeker voor de kinderen wil ik proberen er een zo normaal mogelijke avond van te maken.
Voor mij zal het hoe dan ook een vreselijk ongemakkelijke avond worden …
Maar ik heb alles over voor mijn kinderen en wil ze een leuke en gezellige avond geven.

Dan moet ik maar even doen wat ik jaren geleden heb opgegeven, mijzelf wegcijferen, even iemand anders zijn en de avond door komen!

For this, I need all the help I can get.

XmelX

12 thoughts on “Christmas Terror

  1. Lieve Mel, hier reageren is moeilijk…ik weet helemaal hoe je je voelt, maar daar heb je niks aan! Gewoon met je praten zou nu veel beter zijn, maar dat kan uiteraard niet. Ik heb net hetzelfde met mijn broer nu, ach het is een lang verhaal en met mijn vader is het wat beter. Maar het raakt een mens, kan je niet beter gezellig met je kids thuis blijven en cocoonen met hen?? Of naar hier komen? 😜😜
    Alle gekheid op een stokje, je moet toch wel aan jezelf denken hoor, niemand heeft er baat bij als jij gekwetst wordt.
    Dikke knuffel en ik denk aan je 😘😘

    Liked by 1 persoon

    • Ik heb er al vaker met mijn dochter over gepraat en we hebben samen gedacht over een andere optie.. maar ik zie in haar ogen dat ze sit het liefste wilt en dat zegt ze ook. Ze houdt rekening met mij, begrijpt mijn gevoel naar ik heb op haar hart gedrukt dat ik deze avond wel door kom. En dat doe ik ook wel, maar het kost de nodige energie. En die muren en maskers zorgen er wel voor dat ik niet gekwetst word
      Bedankt voor je lieve berichtje, alle gedachtes zijn energie en daar ben ik je heel dankbaar voor 😘😘😘

      Like

  2. Pingback: Week #51 | My journey..

  3. Wat een moeilijk en herkenbaar verhaal… Ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt. Het is zo lastig om je kinderen niet op te zadelen met jouw beleving en ze hun eigen contact te gunnen, je doet het hartstikke goed! Maar voor jou en je broer is dit heel erg rot. Ik hoop dat hij ooit inziet dat er altijd meerdere kanten zitten aan een verhaal, dat iedere beleving er eentje is en dat zulke conflicten niet zomaar zonder gegronde reden ontstaan… Ik voel met je mee ❤

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s