Zorgenknobbeltje

Soms krijg ik wel eens de opmerking:
“Ik heb wel respect voor werkende, single moeders! Knap hoe ze het allemaal doen in hun eentje”

Nou, laat ik jullie gelijk een illusie ontnemen:
Zo zwaar is het allemaal niet hoor.

Als je moeder bent van 2 (of meer) kinderen onder de 4 jaar, dán geef ik mijn respect ook aan de single, werkende moeder (of vader) die alles zelf moet doen, maar met de kinderen van mij (8 en 14 jaar) heb je echt geen klagen hoor.
Die hebben een leeftijd dat ze al heel onafhankelijk zijn, vaak hun eigen ding doen en je met heel veel dingen willen en kunnen helpen.
Ik ervaar het tenminste niet als heel zwaar, dat ligt voor elke persoon in hun eigen situatie natuurlijk anders.

Ik werk 28 uur per week, 3,5 dag (woensdagmiddag en vrijdag ben ik altijd vrij).
Op maandag, dinsdag en donderdag gaat mijn zoon na school naar de BSO, zo rond kwart voor 6 haal ik hem dan op en gaan we naar huis. Op woensdag en vrijdag kan ik hem altijd zelf uit school halen en dan kunnen we onze dag zelf inplannen.
Mijn dochter zit op het middelbaar (3e jaar) en zij komt na school gewoon thuis en doet haar huiswerk (tenminste.. daar gaat deze naïeve moeder van uit 😛 ) en soms staat ze zelfs al te koken als ik thuis kom.
Omdat ze heel verantwoord zijn en goed met elkaar overweg kunnen, kan ik ze gerust een aantal uurtjes alleen laten als dat nodig mocht zijn. Op donderdag brengt Kyra haar broertje altijd naar bed, omdat ik dan naar de yoga ga en ook dat is geen enkel probleem.

Dus nee, mijn leven als alleenstaande, werkende moeder van 2 kinderen is op die manier niet zwaar 🙂

Wat wel enorm zwaar is, maar dat geldt ook voor de niet werkende, alleenstaande, samenwonende of gehuwde ouder:
De zorgen die je hebt met betrekking tot je kind.
Er zit altijd een zorgenknobbeltje in je hoofd die heel erg zijn best doet om er altijd voor te zorgen dat er íets is wat je bezig houdt.
Feit blijft dat je constant met je kinderen bezig bent.
Het begint ´s morgens als je opstaat en het eindigt als je moe in je bed ligt, klaar om te gaan slapen maar er altijd dingen door je hoofd blijven spoken die met je kinderen te maken hebben.. dat geactiveerde zorgenknobbeltje dus!

Wat moet ik vandaag weer gaan koken ?
Eten ze wel genoeg groente en fruit ?
Krijgen ze hun vitamine binnen ?
Komt dat wel goed met de tafeltjes ?
Heeft ze al haar huiswerk afgemaakt ?
Zal ze echt aangeven als ze mijn hulp nodig heeft ?
Moet ik niet weer eens kijken voor een nieuwe tas, daar vraagt hij namelijk wel om ?
Waarom zou hij vandaag zo sip zijn geweest ?
Leg ik de lat niet te hoog voor ze ?
Geef ik ze wel genoeg aandacht ?
Ben ik niet te streng voor ze ?
Moet ik wel zo open zijn tegen hun ?

En dit is maar het topje van de ijsberg…
Elke ouder heeft dit, elke ouder denkt dagelijks over die dingen na.
Dat is echt niet iets wat alleen ik heb (zó raar ben ik nou ook weer niet 😛 ), dit zijn de alledaagse gedachtes van ouders nou eenmaal.
Naast deze alledaagse gedachtes, heb je ook de echte zorgen die meespelen.
Gelukkig zijn die er (voor de meeste) niet 24/7, maar steken die zo nu en dan de kop op.

Momenteel maak ik mij enorm veel zorgen om mijn dochter.
Ik zie dagelijks een meiske thuis die vermoeid uit ziet, die erbij loopt alsof ze de lasten van de wereld draagt, futloos, nergens zin in, verdrietig en continue aan het nadenken is.
Vervelend dat ik het “nadenken” heb doorgegeven aan mijn kinderen, want die 2 denken ook echt over alles na 😦 .
Het is vreselijk om je dochter zo te zien.
Het knaagt elk moment van de dag aan mij, hoe kan ik haar nog meer helpen ?
Wat kan ik nog meer doen ?
Ik heb alle hulptroepen al ingeschakeld en praat dagelijks met haar over de dingen die haar dwars zitten.
Het is al lastig als je 14 jaar bent en in de pubertijd zit, om dan ook nog eens dagelijks met dingen geconfronteerd te worden als pesterijen, uitschelden, anonieme telefoontjes en al die onzin.
Onbegrip heerst er in haar hoofd, ze snapt niet wat ze verkeerd heeft gedaan, ze begrijpt niet wat het is dat mensen haar zo behandelen.
En ik snap dat ook niet..
Dat moet je ook niet willen snappen, want als je dat zou snappen dan zou je op hetzelfde niveau zitten als die stomme poeten die je dagelijks zo behandelen en dat is het laatste wat je wilt !!
Maar ze wordt er constant mee geconfronteerd en dat heeft wel zijn uitwerking op haar.
Als ouder wil je al haar twijfels en zorgen afnemen, je wilt niet zien hoe je kind hieronder lijdt, je wilt ze een zorgeloos leven geven.
Dat is natuurlijk niet te doen, maar op zo´n jonge leeftijd al zoveel mee te hebben gemaakt en nu weer zo diep te zitten is iets wat bijna ondraaglijk is om aan te zien 😥

Dát is zwaar !

Je bent er 24 uur mee bezig en ik zou het wel eens fijn vinden als ik die knop uit kon zetten, even geen gedachtes, twijfels en zorgen omtrent de kinderen en hun welzijn.
Het klinkt heel egoïstisch, maar er zijn van die momenten dat mijn eigen gedachtes en zorgen gewoon zo veel druk geven dat een moment verlichting een verademing zou zijn.

Moeder ben je voor altijd, 24/7 en ik zou niet anders willen.
Maar de zorgen zijn soms best heftig..
En dat heeft helaas soms ook zijn uitwerking op mij 😦

XmelX

 

10 thoughts on “Zorgenknobbeltje

  1. Je kan die knop niet uitzetten lieverd, het “knobbeltje blijft, ook al zijn ze volwassenen. Ik moet mezelf nu al inhouden om met Middelste te bellen en te vragen of hij toch wel gezond eet af en toe (en hij is nog maar 2 weken het huis uit, pfff).
    Maar ik zie en lees in jou zo’n mooie moeder, het komt allemaal op zijn pootjes, believe me, been there, seen it…er gewoon zijn is vaak al genoeg!
    Liefs x

    Liked by 1 persoon

  2. Hey girl!
    Tell me about it! Ik ben geen single moeder but I can relate with the second part het doet pijn als je als ouderzijnde de pijn van je kind niet kunt wegnemen voor je kind.. It hurts.. nou heb ik een 8 jarige die of course nog kleine dingetjes heeft dat is heel anders dan de challenges die een 14 jarige ervaart dus ik kan me (nog)niet voorstellen hoe dat voelt. De kleine teleurstellingen die ik hem ziet meemaken raken mij al laat die big ones. Maar één ding weet ik wel je voelt met je kind mee en elke traan van een kind is een traan in een moeders hart….

    Moederschap is een levenslange taak de mooiste die er is en soms ook het meest moeilijkste dat er is want er is immers geen handleiding but I Love it!

    Liked by 1 persoon

  3. Kleine kinderen, kleine zorgen.
    Grote kinderen, grote zorgen.
    Accepteren is een groot ding hierin.
    Heb van Treeske geleerd (ja ik moet ook nog veel leren) een simpel zinnetje.
    “Nou, dan is dat maar zo!”
    En ik begin het meer en meer te gebruiken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s