Zijn mensen dan echt zo druk met zichzelf?

Zaterdagavond zat ik lekker op het terras, te genieten van een enorme pul Karmeliet en voor ons op het plein waren wat kinderen aan het spelen.
Het was heerlijk weer, dus die kids amuseerden zich prima terwijl papa en mama lekker op het terras konden zitten.
Bij dat groepje kinderen rende ook zo´n kleine witte mee, een schattig klein jochie van misschien een jaar of 2 die constant achter een bal aan rende (die niet van hem was) en hij die bal dan ook niet te pakken kreeg 😛
Te schattig om te zien en ik bedenk mij dan ook meteen dat ik zo enorm blij ben dat ik geen kinderen meer heb in die leeftijd want die moet je echt constant in de gaten houden!
Been there, done that!
Gezellig kletsend en lachend, zaten wij volledig ontspannen op het terras, aapjes te kijken en naar de spelende kids te kijken.
Geweldig wat je allemaal voorbij ziet komen op zo´n zaterdagavond 😛
Enfin, ineens zag ik de papa van dat schattige knulletje met een bodywarmer naar hem toelopen die hij het ventje heel liefdevol aandeed.
Hij zat dus op het terras wat recht op het plein uitkeek (net zoals die van ons) en kon het jong goed in de gaten houden en op zo´n leeftijd moet dat ook wel! (ik sloeg wederom een kruis)

Een tijdje later begonnen steeds meer kinderen het plein te verlaten, totdat alleen dat kleine witte knulletje nog rond liep en hij rende met zijn korte beentjes richting het terras terwijl hij constant “mama” riep.
Ineens keken 3 vrouwen van het terras op en begonnen heel vrolijk naar hem te zwaaien. Daar zat vast zijn moeder bij, maar die vonden even zwaaien wel voldoende en draaide zich daarna weer terug en kletsten vrolijk verder.
Het jongetje stond er nog altijd en begon langzaam weer het plein op te lopen. Af en toe draaide hij zich om en keek weer naar zijn moeder/terras, riep naar haar maar hij kreeg totaal geen respons meer.
Gertie en ik keken elkaar al eens aan en zeiden:
“Sjonge, wat hebben we het toch druk met wijn en vriendinnen!” 
Het was best sneu hoe dat jochie daar alleen rond liep, telkens mama riep maar totaal geen reactie kreeg.  Ik vond het maar een raar tafereel en bedacht mij dat ik dit zo nooit gedaan heb. Ik had mijn kinderen altijd in het oog, die kregen echt geen kans ergens naar toe te gaan waar ik ze niet zag.

Ik zat stiekem al eens te zoeken waar die lieve vader gebleven was, maar ik kon hem niet zien. In de tussentijd liep het knulletje over het plein heen maar ging langzaam richtig de rand lopen waarnaar hij alle vrijheid had om gewoon even het hele centrum rond te lopen, volledig uit het zicht van de ouders.
Gertie en ik gingen ineens wat rechter zitten en hielden het knulletje strak in de gaten.
“Kijkt die vrouw nou werkelijk totaal niet om naar haar zoontje ??”  opperde ik al eens.
Onbegrip en verbazing vond zijn weg naar ons en wij konden hier met ons verstand echt niet bij!
Ineens zag ik hem de hoek om gaan en kon ik hem niet meer zien.

“Gertie?”
“Ja?”
“Kun jij hem nog zien?”
“Nee…”
“Dit zit mij niet lekker Gertie..”
“Nee, mij ook niet Mel!”
“Ik ga er achteraan!”

En zonder verder na te denken, ben ik met een drafje naar de hoek gerend waar hij naar toe was gelopen en gelukkig zag ik hem ineens doodleuk rondlopen. Hij was al helemaal de berg af gelopen en liep richting de markt. Hoofdschuddend en kwaad naar de ouders toe ben ik langzaam achter hem aangegaan.
Het grappige was wel dat hij telkens achterom keek, zeker om te kijken of zijn vader of moeder al achter hem liep.. wishful thinking!
Toen ik eenmaal bij hem liep ben ik op mijn knieën gaan zitten en heb ik hem gevraagd of hij misschien samen met mij naar zijn mama wilde gaan.
Hij trok een heel verlegen gezichtje en schudde nee, waarnaar hij voorzichtig weg wilde lopen. Uiteraard wilde ik niet dat hij nog verder weg ging, want dan zou ik hem op moeten pakken en dan krijg je misschien taferelen die je helemaal niet wilt.. dus ik heb het nog maar eens op een andere manier geprobeerd (niet met snoepjes.. want dat komt ook niet goed hahahahaha)
Naast hem was de etalage van het glaspaleis en daar staan best aparte dingen in die een kind mooi vindt om naar te kijken, dus ik zei tegen hem dat daar mooie poppen stonden en liep al richting de etalage. Zijn interesse was gewekt en hij liep met mij mee, met open mond kijkend naar de etalagepoppen.
Zo had ik hem in ieder geval al in de goede richting en nadat we door de galerij gelopen waren, kwamen we bij een bergje die weer terug naar het plein leidde.

“Kun jij dat bergje wel oplopen? Die is echt heel hoog hoor!” 

Alweer was zijn interesse gewekt en daar ging hij.. het bergje op om te bewijzen dat hij dat wel kon.
Ik maakte in gedachte een dansje van blijdschap, dat ik hem weer op weg had gekregen naar het plein waar hopelijk 2 huilende ouders in paniek waren geschoten en huilend riepen naar hun kind..
Toen het menneke boven op het bergje stond, vroeg ik hem of hij mij wilde wijzen waar zijn mamma was en vrolijk liep hij verder het plein op.
Hopelijk vertrouwt hij niet nog eens een onbekende volwassene die het misschien om de totaal de verkeerde redenen doet, maar ik was zielsgelukkig dat hij mij nu wel “vertrouwde” en ik hem zonder hem op te hoeven pakken weer terug kreeg naar de plek waar hij moest zijn.
Terwijl wij langzaam verder liepen zag ik ineens zijn vader aankomen en al van een behoorlijke afstand kon ik wat paniek van zijn gezicht aflezen.
MOOI !! Die verdien je ook !

Eenmaal bij ons, pakte hij zijn zoontje op, legde een hand op mijn schouder en vroeg
“Ben jij achter hem aan gegaan ?”
“Ja natuurlijk ! Wat denk jij dan?! Ik laat geen kind zomaar weglopen zonder dat ik dat kan vermijden!” 
Hij was dankbaar.. zo intens dankbaar.. dat voelde ik gewoon.
En toen ging hij los..

“Godverdomme!! Ik zeg tegen mijn vrouw dat ik mijn jas even ga halen en dat ze dus op de kleine moet letten!”
Duidelijk woedend op zijn vrouw, maar oh zo blij dat hij zijn zoontje vast heeft.
“Nee, daar had je vrouw echt geen tijd voor! Die heeft niet één keer omgekeken naar hem hoor, zeker veel te druk met praten!” 
Dit maakte hem nog kwader (MOOI!!), maar hij kon mij niet vaak genoeg bedanken voor het feit dat ik achter hem aan ben gegaan dus zijn woede sprong vaker over naar dankbaarheid.
Uiteindelijk gaat het om het feit dat het knulletje weer terug is bij zijn ouders, hoe ze dat onder elkaar oplossen is hun probleem verder.

Ik ben weer naar Gertie gegaan en heb mijn bier in één teug leeg gedronken (zat niet meer veel in, godzijdank! hahahahaha) en ze vertelde dat zij de vader aan had gesproken dat ik achter hem aan was gegaan omdat hij ineens begon te zoeken naar hem.
Vol ongeloof zaten we nog op het terras en ik kon het niet weerstaan toch af en toe even naar het terras rechts van mij te kijken, waar het jochie bij papa op schoot zat.
Een kwartiertje later kwamen ze nog naar ons toe, de mamma en het knulletje en zij bedankte mij ook.
“Ik dacht dat hij bij mijn man was!”  was haar excuus.
Jowwwwww… en je dacht ook zeker dat je naar een totaal ander knulletje stond te zwaaien die jou wel 10 x mamma noemde !!?!?!  Who the fuck are you kiddin´!?!
Ik heb haar zoveel mogelijk genegeerd en toen de moeder tegen haar zoon zei dat hij mij maar moest bedanken door een handje te geven, kon ik haar wel voor haar muil meppen!!
HIJ moest mij bedanken ??
HIJ is 2 !!
HIJ rekent op jou !!
HIJ weet niet beter !!
JIJ bent de onnozele gans (sorry Marije 😛 ) die zich diep, diep DIEP moet schamen en mij mag bedanken (misschien door mijn karmeliet af te rekenen?) maar HIJ hoeft helemaal niemand te bedanken!

Ik heb het ventje een high five gegeven en vader en ik knipoogden nog even naar elkaar, waarnaar ze weer vertrokken.

Ongelooflijk hoe egoïstisch (op een slechte manier) mensen kunnen zijn en daardoor zelfs hun kinderen vergeten!
Mijn karmeliet heb ik gewoon zelf moeten afrekenen (beetje jammer) en ik mompelde voor de derde keer die avond:

“Godzijdank zijn die van mij al groot!”

XmelX

 

19 thoughts on “Zijn mensen dan echt zo druk met zichzelf?

  1. Jeetje ik heb vol spanning je verhaal gelezen. Onbegrijpelijk dit. En wat ontzettend goed dat jij er achter aan gegaan bent. En die moeder zou ik een pak rammel willen verkopen.. Was het wel zijn moeder? Of had de vader een vriendin? Die het weinig kon schelen…

    Liked by 1 persoon

  2. Pingback: Week(end) #19 | My journey..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s