Letting go..

Als ik zo terugdenk aan mijn verleden.. naar wat ik allemaal heb meegemaakt, gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden (traumatische gebeurtenissen), alles wat ik voor mijn kiezen heb gekregen en de bubbel waarin ik daardoor geleefd heb, dan kijk ik niet naar de mensen die dit veroorzaakt hebben, maar naar wat ik er zelf aan had kunnen veranderen of anders had kunnen doen.
Het heeft namelijk geen zin je hele leven maar met de vinger te wijzen naar mensen die jouw leven soms tot een hel hebben gemaakt, want daar wordt het niet makkelijk door.
Wat wel zin heeft, is terug te gaan naar jezelf. De situatie bekijken en hiervan leren, hoe je het misschien anders had kunnen aanpakken, verwerken en mee om had kunnen gaan.
JIJ leeft jouw leven, dus je moet het altijd bij jezelf zoeken.
Pas als je dat doet, kun je verder en leer je ook daadwerkelijk van alles zodat je verder kunt groeien.

Het is niet makkelijk, want het is veel eenvoudiger om in een hoekje te kruipen en jezelf op te stellen als een slachtoffer, aandacht, empathie en liefde te krijgen en het daarmee maar weg te vegen.
Voor even is dat misschien wel fijn, maar je schiet er geen klap mee op en je komt geen steek verder.
Ga terug naar jezelf, neem je tijd en leer van die situaties!
Als je dat doet, dan ben je bij een volgende keer wat meer voorbereid en kun je ervoor zorgen dat vervelende gebeurtenissen niet meer voorkomen of dat je ze kunt afweren.

Dan kun je ook in situaties komen waarin je actie moet ondernemen.
Acties die tegen al je gevoel ingaan, maar waarvan je weet dat dit het beste is voor jou.
Ik heb hier maanden niet over kunnen praten, omdat ik het simpelweg moeilijk vond.
Lichamelijk had ik er last van, het deed pijn, mijn lijf leek soms in brand te staan, mijn hart leek soms niet meer te willen kloppen en mijn hoofd bleef maar zeggen dat dit het juiste was voor mij.
Afstand nemen van iemand die diep, diep, héél diep in je hart zit, is waarschijnlijk een van de moeilijkste dingen om te doen.
Alles schreeuwt om dichtbij te blijven, maar ondertussen ga je er aan stuk.
En als het bij die persoon zijn al pijnlijk is, de hele situatie een twilight zone lijkt te zijn, dan weet je zelf heel goed dat dit niet goed is.
Het beste dat je dan kunt doen, is afstand nemen.
En hoe fucked up alles ook is, hoe goed je ook weet wat het beste is, je wilt toch niets liever dan gewoon bij die persoon zijn.
Dat gevecht in en met jezelf is vreselijk, maar als je heel eerlijk bent, dan weet je heel goed wat je moet doen.

Ik heb afstand genomen van een vriendin.
Iemand die in mijn hart zit en er nooit meer uit komt.
Iemand voor wie ik door het vuur ga en ik alles zou doen.
Iemand die met een blik weet hoe ik mij voel en andersom.
Iemand die mij liet lachen op momenten dat het leek alsof ik niet meer kon lachen.
Maar ook iemand die zelf in een leugen leeft en maar lijkt te leven naar de maatstaven van anderen.
Iemand die zichzelf niet kan zijn en zichzelf opoffert, waardoor ze haar eigen leven niet kan leiden.

Dit zorgde ervoor dat het heel moeilijk werd om bij haar te zijn, nog pijnlijker doordat ze zelf ook afstand nam, geen tijd meer had voor mij en het voor mij duidelijk werd dat het beste wat ik kon doen (voor mijzelf, voor niemand anders!) is zelf ook mijn afstand nemen.
Maar dan ook duidelijke afstand.
Geen mogelijkheid meer om dingen mee te krijgen van haar, iets te zien wat in haar leven gebeurt, want dat zou de kwelling alleen maar erger maken.
En de woorden van haar dreunen nog steeds door mijn hoofd.
“Ik volg je heus wel hoor, alleen op afstand.”
Wat ik absoluut niet wil is iemand die stil op afstand staat te kijken, zonder enige vorm van aanwezigheid. Zeker niet van iemand die toch wel heel belangrijk is voor mij.
Dus ik heb haar verwijderd van social media, dat moest wel want anders zou ik mijzelf ook voorliegen en heb ook geen contact meer met haar opgenomen..

Ik sta hier nog altijd 100% achter, dit was echt het beste dat ik kon doen.
Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk.
Geen dag dat ik niet even zo´n steek door mijn hart voel gaan.
Het gemis is vreselijk, kan er nu nog soms om janken, zo diep zit het wel.
Ik zou het zo graag anders willen zien..

Maar sommige dingen zouden gewoon niet zo mogen zijn 😦

XmelX

 

13 thoughts on “Letting go..

  1. Wat een mooie, eerlijke en vooral wijze blog!!
    Maar ik vind het soms wel makkelijker gezegd dan gedaan hoor, heb ondervonden dat ik niet altijd sterk kan zijn, vooral niet als je onrecht wordt aangedaan terwijl je dat niet doorhebt, vooral niet als diegenen die het mee veroorzaakt hebben vrolijk verder “dansen” en er zelfs prat op gaan.
    Je hebt gelijk, het zet geen zoden aan de dijk…
    xx

    Liked by 1 persoon

    • Dit is alles behalve makkelijk en de nasleep kan ook best lang doorwerken maar ik weet ook dat als ik dit NIET had gedaan, ik er meer last en pijn van had ondervonden. Het onrecht dat jou wordt aangedaan, is een last die je bij de ander moet laten liggen. Het enige dat je voor jezelf moet doen, is het loslaten, van je af laten glijden en je richten op dat wat belangrijk is voor jou..
      Wil niet zeggen dat het makkelijk is, maar uiteindelijk maak je het jezelf wel een stuk makkelijker!

      Like

  2. Soms heb je geen keuze… Sommige mensen zijn goed en lief en desondanks toch destructief. Verbeteren niet, blijven in hetzelfde hoekje zitten en zijn (te) bang om te veranderen. De omgeving wordt zo meegesleept, gedwongen een reddende rol aan te nemen en zich op te offeren. De enige mogelijkheid is uiteindelijk afstand nemen als de ander blijft vasthouden aan zijn zelf gecreëerde lotsbestemming. Uit bescherming voor jezelf (en soms ook die ander!) mág je gaan! Je hebt daar meer dan alle recht toe.
    Deze vorm van loslaten vind ik persoonlijk het allermoeilijkst. Omdat het anders zou kunnen, voor je eigen gevoel. Maar het is niet zo. Je kunt niet voor een ander oordelen, niet denken en niet doen… Blijft er maar 1 ding over en dat heb je hier prachtig en gevoelvol omschreven.
    Zolang je de deur maar niet dicht houdt en de sleutel weggooit is er altijd nog een kans dat….later…misschien…ooit. Je kunt het nooit zeggen of weten. Maar nu eerst loslaten. En dat is lastig zat. Sterkte lieffie 💖💖💖 Dikke kus xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Zo verschrikkelijk moeilijk!
    Ik weet het.

    Die van mij liet mij vallen omdat ik ziek ben. (Bipolair)
    Ze beloofde het anders bij haar trouwen.
    Ben alles kwijt geraakt, buiten het materiële, mijn lieve vrouw en prachtige gezinsleven.
    Daarbij zijn nu de verjaardagen van de kinderen zo bitter en zwaar, vooral van diegene die nog bij haar wonen.
    En dan vraagt ze hoe het met me gaat?
    “Goed”, lieg ik dan om de kinderen.
    En ik ben te zwak om te vechten, de depressies, op dit moment ook weer een zware, maken mij energieloos.
    Voor de buitenwereld hou ik mezelf goed.
    Het heeft toch geen zin om te klagen.

    Dus ja, ik begrijp je pijn.
    Ze zeggen dat die pijn slijt.

    Dikke, DIKKE HULKENKNUFFEL!

    Liked by 1 persoon

  4. Een heel mooi blog. Ik ben het van harte met je eens. Sommige trauma’s heb ik weggestopt. Als ik terugkijk op die jaren lijkt het of ik in een mist leefde. En in die mist dacht ik dat alles mijn eigen schuld was.
    Het leven valt wel maar niet mee.
    Groetjes.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s