Voorgevoel..

Een bekend fenomeen: het voorgevoel.

Iedereen heeft het wel eens een voorgevoel en veel te vaak wordt deze genegeerd.
Soms heb je gewoon zo’n gevoel dat er iets staat te gebeuren waar je niet op zit te wachten.
Herkenbaar voor iedereen toch ?

Ik had afgelopen zondag al zo’n gevoel..
Mijn moeder was dinsdag jarig en ik had al gemeld dat ik na mijn werk uiteraard even langs kwam.
Maar zondag begon het al te broeien.. dat vervelende voorgevoel.
Ook maandag kwam ik er niet onder uit, maar ik probeerde het met een normale redenatie weg te wuiven.

Dinsdag bleef dat gevoel toch behoorlijk hangen, zat in mijn hoofd en ik had al menige discussie met mijzelf gehad (ik win ze altijd, maar achteraf heb ik niet altijd gelijk 😀 ).
Onderweg naar mijn ouders bleef ik er over nadenken en ineens besefte ik:
Mel, je hebt niet voor niets al 3 dagen zo’n voorgevoel, bereid je maar vast voor!
En dat heb ik dus ook gedaan.. wat doe ik als mijn voorgevoel juist is ?
Ergens kan ik het niet maken om om te draaien en gewoon niet langs te gaan, want ik moet mijn moeder toch zeker wel gewoon persoonlijk feliciteren op haar verjaardag.

Mijn voorgevoel was, dat mijn ex-man bij mijn ouders zou zitten, gezellig samen met de kinderen naar Oma’s verjaardag.
Van de gelegenheid gebruik maken om mij te jennen en boos te maken, dat is gewoon wat je dan doet, simpel zat!

Ik reed de straat in bij mijn ouders en zag het gelijk.. zijn auto.
Hij had het dus inderdaad in zijn dikke, domme kop gehaald om met de kinderen naar mijn ouders te gaan en daar gezellig even op verjaardagsvisite te gaan, terwijl hij wist dat ik ook zou komen rond die tijd en zeg nou zelf:
Als je gescheiden bent, is het laatste dat je wilt op een verjaardag van je moeder te komen terwijl je ex-man daar gezellig zit, alsof het de normaalste zaak van de wereld is!
Dat idee is van zoveel kanten fout en misselijkmakend!!

Ik heb de auto al vloekend geparkeerd, kon mij nog inhouden geen deuk in zijn auto te trappen en heb even een paar keer diep ingeademd.
Mijn moeder maakte de deur open en ik heb haar gefeliciteerd.
Ze zag gelijk aan mijn gezicht hoe laat het was en ik zag aan haar dat ze not amused was.
Enige voordeel was dat de kinderen er ook waren en Mike vloog gelijk in mijn armen!
Ik schrok toen ik hem zag, hij had rode ogen en zag er doodmoe uit. Ik had hem het liefst met mij meegenomen 😦
De rest zat in de tuin maar ik bleef in de keuken met mijn moeder praten. We hebben even staan praten en toen vroeg mijn moeder of ik bleef eten.
De pannen stonden al op het vuur en het rook heerlijk.
Ik was er wel van uit gegaan dat ik zou blijven eten, maar je snapt dat ik in deze situatie waar voor mijn geld koos.
“Nee mam, echt niet. Daar heb ik echt geen zin in!”
“Ik snap dat niet hè! Hij heeft de hele dag de tijd om langs te komen en dan komt hij op dít tijdstip!” 
“Echt mam? Snap je dat niet? Weet je nou nog niet hoe hij is? En waarom hij dit doet? Ik ben echt zo weer weg, hier heb ik totaal geen behoefte aan.”
“Ik had eigenlijk wel gedacht dat je om zou draaien en weg zou gaan, ik had je nog een bericht willen sturen..”
Ze vond het duidelijk zwaar klote.
“Ik heb er ook over nagedacht, maar vond het te lullig voor jou om weg te blijven. Maar ik ben echt zo weer weg!”
“Ja, je broer komt ook zo namelijk..”
“Daar heb ik rekening mee gehouden, is ook logisch hè dat hij naar je verjaardag komt.”
Kyra kwam de keuken binnen en knuffelde mij. Na een kort gesprek gaf mijn moeder mijn thee en vroeg ze of we even in de tuin gingen zitten.
Ik keek alsof ik moest overgeven en Kyra moest lachen..
“Ja mam, kom even gezellig erbij, lekker fake doen!” 
Zij ziet ook hoe volslagen idioot dit is, maar zij was vooral blij mij even te zien en is naast mij blijven zitten en heeft de hele tijd tegen mij aan gepraat.
Mijn ex zat in de tuin en toen ik de tuin in liep zei hij niks en gaf geen kik.
Alsof hij daar vanzelfsprekend mocht zijn en alles oké was..
Ik zou willen dat ik hem met één klap zo uit zijn stoel kon slaan, maar die gedachte heb ik vooral in mijn hoofd gelaten.

Inmiddels was mijn broer er ook en het was ook wel leuk mijn nichtje en mijn neefjes even te zien. Die kids groeien ook als kool, zeker als je ze maar een paar keer per jaar ziet.
Na een kwartier was ik het zat. Mijn thee was op en ik wilde naar huis.
Ineens stond mijn ex op en zei dat ze gingen, Kyra was blij want zij had mij al laten weten weg te willen en zich aan te willen sluiten bij haar vrienden. Na wederom een dikke knuffel van mijn kinderen zijn ze vertrokken.
Ik heb nog heel even stom gepraat met mijn vader (zijn wij goed in) en ben daarna ook opgestaan. In de keuken vroeg mijn moeder of ik toch niet wilde blijven eten.
Ze dacht natuurlijk, die vent is weg en alleen met haar broer overleeft ze wel... maar mijn zin en trek was helemaal weg, dus heb ik resoluut Nee gezegd.
“We gaan samen uit eten als de kinderen weer bij jou zijn goed ?” 
Ik kon aan alles merken dat ze het echt klote vond, maar aan de andere kant:
Wat weerhoudt haar om hier iets van te zeggen of hem de deur te wijzen?
Als ze het echt zo rot vindt, waarom trekt ze haar mond dan niet open en zegt er iets van!??!

Zoveel ongeloof en onbegrip..  ik snap het echt niet 😦

Ik ben verdorie gescheiden van die #$#&#&# met een reden!!
Dan heb ik echt geen zin om met hem tijdens een verjaardag van MIJN moeder aan één tafel te zitten !!
Dan heb ik überhaupt geen behoefte om hem te zien bij mijn familie!
Ik kom toch ook niet meer bij zijn familie?
Dat zijn toch dingen waar je rekening mee houdt?
*vloekt*

Ik welkom de knoop in mijn maag en hoop dat ik hem deze week weer kan loslaten, want dit is niet goed voor mij.

XmelX

8 thoughts on “Voorgevoel..

  1. Pffff. dit bericht like ik maar niet. Kan me voorstellen dat je hier niet op zat te wachten en dat voorgevoel.. ja.. geloof het maar, want meestal komt het uit.
    Mijn schoonzus was gescheiden van een gewelddadige man, maar dat hij zo was wisten haar ouders (mijn schoonouders) dus niet. Hij werd door hen zelfs uitgenodigd voor etentjes op de trouwdag etc.. Maar ze wilde niet dat haar ouders wisten hoe hij echt was…

    Liked by 1 persoon

    • Jemig.. erg dat je jezelf zo aan de kant zet 😦
      Maar snap de ouders in deze kwestie gewoon niet..
      Je dochter gaat toch niet voor niks weg bij die man? Die wil ze dan toch niet op familie feesten tegen komen ?
      Daarom begrijp ik mijn ouders ook niet.. mijn vader vindt het allemaal prima, die ziet er niet eens kwaad in (ongelooflijk he) en mijn moeder lijkt er niks over te durven zeggen.. 😦

      Like

      • Ach,, het was een harde werker en goed voor hen. Het gekke is dat ze voor haar trouwen door haar moeder was gewaarschuwd, want een makkelijke was hij niet. Maar haar antwoord was toen, dat is dan mijn probleem. Maar moeder had wel gelijk gehad.
        Weet je, je ouders hebben niet met hem geleefd, dus weten niet echt uit ervaring hoe hij was/is. Probeer je maar niet te druk te maken. Hij ziet dat je geagiteerd bent en heeft daar misschien juist lol aan. Als hij merkt dat je je er niks van aantrekt stopt het misschien wel. Volgende keer zeg je gewoon.. goh jij ook weer hier? En verder niks.. Wie weet helpt het. Ach joh,.. ik gooi ook maar wat op hoor. Vind het rot voor je dat je niet op een normale manier bij je ouders kan komen op verjaardagen, ook mede door de situatie tussen je broer en jou.
        Dikke knuf!

        Like

  2. Jij bent hun dochter. Ik vind dat ze in deze jou hadden moeten beschermen. Dat is wat ik als moeder als plicht zou voelen naar mijn kind. Zij zitten er tussenin, en de kinderen zijn er ook bij. Lijkt me voor hen een lastige situatie. Maar ze hadden hem er wel even op mogen wijzen dat het niet netjes was op deze manier. 😦

    Liked by 1 persoon

  3. Dat voorgevoel hé, het doet wat met een mens….
    Ik begrijp het ook niet echt.
    Hij hoort daar zeker niet meer te komen maar doet het duidelijk om jou te jennen. Je moeder zou duidelijk mogen zijn tegen hem, maar dat is moeilijk met de kinderen.
    Wat een situatie :(.

    Like

  4. Ohw goshhh Girlll ik kan me definitely voorstellen hoe je je voelde! Het is superirritant om je ongemakkelijk te moeten voelen in jou space terwijl jij alle recht hebt om daar te zijn! Because girl jou Family is after all jou space!💯 Soms hebben mensen echt veel lef … dat je jezelf afvraagd waar ze die lef toch vandaag halen. Het zou fijn als hij meer respect toonde voor jou space en netjes in zijn own space zou blijven…
    Ik hoop dat wel dat je wat eten van je mams hebt meegenomen naar huis because girl mothers food is mother food! 💯 Dan heb je tenminste kunnen genieten van haar eten. En dat mag je never nooit niet van je af laten nemen mama’s food dan maar take away…just saying 🌹🌹🌹
    Big Hug! Miss B.

    Liked by 1 persoon

  5. Pingback: Week #31 | My journey..

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s