Week #50

Mike begint een vieze hoest te krijgen. Ik hoorde hem in de nacht ook soms hoesten, dus volgens mij moet ik gaan oppassen dat hij niet ziek wordt. Het was echt zo’n dramaandag, pfff. Ik was blij toen ik weer thuis was en na het eten ben ik kerstkaarten gaan schrijven. Ik schrijf er niet veel dit jaar, maar ik wil er absoluut een paar versturen. Toen ik eenmaal aan het schrijven was, realiseerde ik mij dat ik eigenlijk veel meer kaarten wilde sturen. Beetje jammer dat ik maar 20 kaarten had LoL. Mike heeft nog geholpen met de stickers op de kaarten plakken, dat vond ik wel lief van hem.
Nadat hij in bed lag heb ik nog wat sport gekeken. Mijn gedachtes dwalen de laatste dagen behoorlijk af. Ik moet telkens aan iemand denken, zo erg zelfs dat ik er buikpijn van krijg. Iets klopt er niet en het geeft mij een vreselijk onderbuik gevoel. Misschien komt het gewoon omdat ik haar enorm mis en haar het liefst gewoon weer wil zien.

Dinsdag had ik echt veel last van mijzelf. Het onderbuikgevoel ging niet weg en mijn gedachten bleven afwezig. Mike’s hoest werd steeds erger en ook dat zat mij niet lekker.
Thuis heb ik met de kindjes gegeten en nog wat sport gekeken. Ik heb Mike op tijd in bed gelegd en hem nog wat thee met honing laten drinken, hopende dat hij deze nacht niet zoveel hoefde te hoesten en wat beter zou slapen.
Aangezien mijn gedachtes bleven afdwalen en ik steeds meer “last” kreeg van mijn buik heb ik uiteindelijk toch uitgereikt, een bericht gestuurd in de hoop dat ik wat meer rust over mij heen zou krijgen. Het is raar om dat te doen bij iemand die je een jaar niet meer gesproken hebt, maar waar je dagelijks aan denkt en die je eigenlijk heel erg mist in je leven. Tegen mijn verwachting in kreeg ik reactie.. diezelfde avond nog en mijn hart maakte op dat moment een sprongetje en tegelijkertijd deed het intens veel pijn.
Verwarrende avond.

Woensdag was een brakke dag. Mike had bijna de hele nacht gehoest en amper geslapen, arme knul. Ik had een briefje meegegeven voor de juf en eenmaal op mijn werk duurde het niet lang voordat ik telefoon kreeg. Het ging echt niet met Mike, hij was doodmoe, bleef hoesten en kreeg amper wat mee. Ik heb Mike’s vader gebeld en hij was gelukkig thuis zodat hij Mike gelijk kon ophalen. Ondertussen heb ik de huisarts gebeld en mijn zorgen even met hem gedeeld. We konden gelijk met hem langskomen zodat ze naar zijn longen konden luisteren, dat heeft Mike’s vader dus ook meteen gedaan en het resultaat was niet zo best. Hij klonk behoorlijk astmatisch en had een ruis en een piep in zijn longen. Ze gingen hem meteen antibiotica geven om ervoor te zorgen dat hij niet ook een longontsteking ging krijgen en hij moest ook een pompje nemen. Na mijn werk ben ik Mike gaan ophalen en heb hem thuis lekker verwend. Sporten heb ik afgezegd, mijn werk voor donderdag heb ik ook moeten bellen omdat ik bij Mike moest blijven. Als zijn hoest namelijk erger ging worden moest ik gelijk naar de huisarts terug. De medicatie hielp wel, want tegen de avond hoestte hij al iets minder.

Ik had Mike bij mij in bed laten slapen en gelukkig is hij de nacht doorgekomen zonder één keer te hoesten! Ik was zo blij dat hij door heeft geslapen en dus aan zijn nodige rust is gekomen. We zijn de hele donderdag thuis geweest, ik heb ook de yoga afgebeld omdat ik zelf bij Mike wilde blijven. ’s Middags heb ik de kinderen verwend met lunch door even naar McDonalds te rijden. In de avond kwam mijn moeder nog langs om te kijken hoe het met Mike ging en voor de rest was het echt een rustige dag. Precies wat Mike nodig had.. en ik ook 😉

We moesten op vrijdagochtend weer naar de huisarts zodat ze naar Mike’s longen konden luisteren. Zelf had ik het gevoel dat het wel goed zat, maar de huisarts hoorde toch nog teveel in zijn longen. Hij heeft gelijk de kuur verlengd en we moesten in ieder geval tot woensdag medicatie blijven geven. Wat een domper 😦
We zijn daarna snel boodschappen gaan doen en vervolgens weer naar huis gegaan. Turnen heb ik ook afgezegd en behalve rond lummelen hebben we niks boeiends gedaan. Gertie kwam ’s avonds nog langs en het werd weer een gezellige avond. Ik heb Kyra nog van haar werk gehaald en pas rond een uur of 12 zijn we naar bed gegaan.

Zaterdag had Mike eigenlijk een feestje, maar ik wist niet goed of ik hem wel zou moeten laten gaan. Na een gesprek met betreffende jarige, heb ik Mike toch gebracht, met een lijstje van tijden wanneer hij de medicatie moest hebben, dat hij moest binnen blijven en ze mij moesten bellen als er iets was. Mike was daar heel blij mee en zei dat hij zich echt wel een stuk beter voelde. Dat was ook wel zo, want zijn energie was weer helemaal terug. Ik ben daarna nog met Kyra naar de stad gegaan en ze heeft al haar kerstcadeaus gekocht, inclusief haar eigen kerstkleding. Ze zag er mooi uit in haar pantalon en hoge hakken, een beetje té hoog als je het mij vraagt maar ze wilde het zo graag voor kerst kopen (ze lijkt weer 3 jaar ouder op die manier :/ en steekt op deze manier helemaal boven mij uit hahahaha). Het was een gezellige middag en nadat ik haar naar het werk had gebracht ben ik naar Alique gegaan en zijn we gaan uit eten. Daar had ik al een stukje over geschreven, dat lees je hier: Friends

Ik was alweer vroeg wakker en ben gaan lezen. Tijdens het lezen ben ik weer in slaap gevallen en werd ik van Kyra wakker om half 11. Gelijk uit mijn bed gesprongen en een ontbijt gemaakt. Ik ben daarna gaan leren en rond half 1 kwam Mike weer thuis. Hij had het heel leuk gehad, had zijn medicatie netjes op tijd genomen en was alleen een beetje moe. We hebben dus wat filmpjes gekeken en lekker bij elkaar gehangen de rest van de dag. Samen gegeten en Mike wat eerder naar bed gebracht. Een heerlijke rustige dag en het was een heel leuk weekend!

XmelX