De ergste van 2016..

Ik denk dat de moeilijkste dag in 2016 voor mij, Kerstavond was.
Al ruim voor die avond voor de deur stond, had ik er al slapeloze nachten van, een knoop in mijn maag en bedenkingen.

Ik heb er over gedacht Kerstavond thuis te vieren, gewoon niet naar mijn ouders te gaan, maar na een aantal gesprekken met Kyra hierover, wist ik dat dit geen optie zou zijn.
Al is het alleen voor die twee.. maar die avond ga ik ze niet ontnemen.
Ook had ik mijn moeder ruim vooraf al te kennen gegeven dat ik moeite had met die avond, met een avond doorbrengen samen met mijn broer en zijn vrouw.
Die mij het hele jaar compleet genegeerd hebben, totaal geen intentie hadden om ook maar enigszins contact met mij te krijgen, maar dan wel ineens met Kerst “gezellig” samen de avond door brengen ?!
Dit zou een hele kluif voor mij gaan worden, want ik ben daar echt niet goed in.
Doen alsof, alles maar even vergeten voor een avond met gezellige babbels, met mensen die mij normaal als lucht behandelen en licht in de ogen niet gunnen (zo voelt het althans).
Mijn moeder heeft een aantal keer het afgelopen jaar gevraagd waarom ik niet eens met mijn broer wil gaan praten.
Waarom ? Wat weerhoudt het mijn broer om met míj te komen praten?
Aangezien hij het zo nodig vond de deur voor mijn neus dicht te smijten zonder enige uitleg ?
Hoezo zou IK dan degene moeten zijn die nu met hem moet gaan praten ?
IK heb hem tenslotte niks uit te leggen.
Op die momenten wil mijn moeder de beweegredenen van mijn broer uitleggen aan mij maar ik ben dan heel kort en laat haar niet uitpraten.
“Jij hoeft niet te praten voor hem, als hij mij iets te melden heeft dan mag hij dat zelf doen. Voor een ander praten is dom en zorgt alleen voor meer onrust, onbegrip en verkeerde opvattingen. Ik wil er niks van horen, nogmaals: als hij mij wat te melden heeft, dan weet hij mij te vinden!”
En dat standpunt heb ik nog altijd.
Noem het trots, eer of ego, maar ik zie niet in dat ik voor hem moet gaan kruipen of hem achterna moet lopen als een hondje.

Ik had niks verwacht het afgelopen jaar, dan valt het ook niet tegen.
Maar als mijn nichtje het vormsel doet en mij niet even verteld wordt dat dit plaats gaat vinden, dan ben je in mijn ogen een klootzak. Ik hoef geen uitnodiging voor feestje, want daar ga ik toch niet naar toe, maar heb tenminste het fatsoen mij te laten weten dat ze het vormsel doet zodat ik er in de kerk bij kan zijn.
Stuur ik een berichtje of ze misschien kleren moeten hebben voor mijn nichtje, reageren ze helemaal niet. Ze lezen het wel, maar nemen de moeite niet om even ja of nee te zeggen.
“Dat vind ik ook niet normaal!” zei mijn moeder toen ze dit hoorde.
Maar nadat ze mijn broer en zijn vrouw gesproken hadden, stond ze ineens achter hun en begreep ze wel waarom ze dat niet hadden gedaan.
Lekker achter mijn rug om lullen (blijkbaar kan ik mijn gevoel jegens mijn broer niet meer naar haar uiten zonder dat het bij mijn broer terecht kom) en niet gewoon met mij contact opnemen om misschien een uitleg te geven want sja… ik heb er tenslotte niks mee te maken!

Al die dingen liggen al een jaar op mijn lever en dan ineens moet ik een confrontatie aan gaan, zonder dat ik een confrontatie aan kan gaan.
De kinderen zijn erbij, dus dan ga ik geen discussie voeren, dan hou ik mijn mond over dingen die de kinderen niets aan gaan.
Maar ik moet er wel een avond mee doorbrengen..
De woorden die ik er met mijn moeder nog over gehad heb, een aantal dagen voor Kerstavond, waren niet mis. Ik was keihard en heel boos, waardoor ik mijn stem ook verheven heb (doe ik niet snel), maar haar opmerkingen maakten mij gewoon echt woest!
In eerste instantie snapt ze mij en begrijpt ze dingen ook niet en nadat ze duidelijk mijn broer en haar vrouw gesproken heeft over de dingen die ik haar in vertrouwen heb gezegd, staat ze ineens achter hun !?
Zo zit mijn familie dus in elkaar… zoals de wind waait..
Ik snap het niet ..
Dat wil ik ook niet..
Ik ga in ieder geval niet meer met mijn moeder praten over mijn broer, daar komen alleen maar verhitte discussies van en heeft totaal geen zin. Bovendien vind ik het nogal lullig dat mijn gesprekken doorverteld worden, die in een totaal andere emotie verteld worden en dus volledig uit hun context getrokken worden.
Zo is alle commotie ook ontstaan, zo is het allemaal begonnen.. dingen in andere woorden doorlullen, zonder over de consequenties na te denken maar dan wel gaan verwachten dat ik hun rotzooi ga opruimen.

En dan moest Kerstavond nog beginnen.
Het gevoel was zwaar, de steen in mijn maag was een aanzienlijke rots geworden en met de ziel onder mijn armen ben ik richting mijn ouders gegaan.
Ik had mij inmiddels voorzien van torenhoge muren, een aantal maskers en een wit licht om mij heen gezet zodat ik hopelijk die uurtjes door zou komen zonder volledig uit mijn plaat te gaan. De hulp van anderen (in gedachten) hebben ook goed gedaan, dat geeft kracht en moed!
Maar vanaf moment één dat ze binnenkwamen, heel vriendelijk en overdreven “Hoi!!” zeiden, voelde ik alleen maar vuur van binnen.
Ik heb mij gericht tot de kinderen, zat met ze te praten tot aan het eten en tijdens het eten zat ik in mijn eigen bubbel. Ineens vroeg mijn moeder of ik het niet grappig vond, maar ik had totaal niets mee gekregen. Blijkbaar werd er een mop verteld waar iedereen om moest lachen, maar ik at gewoon door. Dus ze vertelde hem nog een keer en toen weer iedereen begon te lachen, zei ik:
“Nee.. ik vind hem niet grappig, bovendien hou ik niet van moppen”
en ben doorgegaan met eten (die is waar! ik hou echt niet van moppen en kan er zelden om lachen). Na het toetje en het opruimen van de tafel, zaten de kinderen samen bij elkaar op de bank en ik zat in de hoek aan de tafel naast mijn vader.
Mijn moeder wilde een spel doen (Keezen) en omdat er maar 4 personen mee konden doen, heb ik mijn vader geholpen.
Elke keer als mijn broer of zijn vrouw iets tegen mij zei en ik antwoordde, walgde ik van mijzelf. Ik verlaagde mij tot hun niveau en ondanks dat dit mij enorm veel moeite kostte, deed ik het toch 😦
Kyra kwam nog even bij mij zitten en fluisterde in mijn oor of ik het wel leuk vond, ik zei niks maar keek haar alleen aan.
“Nee dus.. het spijt mij mama” zei ze, waarop ik in haar oor fluisterde dat het wel goed kwam en ze een leuke avond ervan moest maken.

Dit heeft ze gelukkig gedaan! De kinderen waren heel blij met al hun cadeaus en nadat ik nog een spelletje Mouthguard Challenge met ze heb gedaan, deed ik daarna nog met de volwassenen een spel.
Ik dronk een biertje en zat naast mijn broer.. hij liet mij ineens een filmpje zien van hun verbouwde huis en het leek net alsof ik in een film zat.
Schreeuwend van binnen, maar de rust zelve van buiten.
Om half 12 vond ik het welletjes, de kinderen waren moe, ik had mijn neus er van vol en ondanks dat het nog geen Kerstmis was (we blijven normaal tot na 12 uur), wilde ik niets anders dan naar huis gaan. We hebben alle spullen gepakt, ik heb de kinderen een kus gegeven, mijn ouders een knuffel en hun bedankt voor alles, heb mijn omgedraaid en ben vertrokken zonder mijn broer en zijn vrouw nog een blik te geven.
Ik kon het niet meer opbrengen.

Eenmaal thuis zijn de kinderen direct hun bed in gekropen en ik heb nog beneden op de bank gezeten.
Gehuild
Vol walging van mijzelf
Dat ik ze een blik gegund heb
Dat ik hun vragen beantwoord heb en zelfs een glimlach gegeven heb
Ik was verward, vroeg mij af wat het nou was dat mij zo boos maakte.
Was het omdat ik uitleg wilde?
Was het omdat ik eindelijk eens begrepen wil worden?
Dat er naar mij geluisterd wordt?
Of was het omdat ik mijn broer terug wil?

En nog weet ik niet wat ik voel.. weet ik niet wat ik wil..
De muren die ik voor mijn eigen bescherming om mij heen gezet heb, krijg ik nu ineens niet meer zo snel weg en blokkeren mij behoorlijk.
Niet handig, heel storend en het is lang geleden dat ik van die muren af wilde, want ze voelen nu als een last in plaats van een bescherming.

Ik wil er vanaf, ik wil niet meer achter die muren zitten.
Ik wil ademen, voelen, bereikbaar worden..

En dat allemaal door één avond !

XmelX